Happy new Fear -no more!
Περίπου ένας χρόνος πέρασε από τη δημιουργία αυτού του ιστολογίου. Τοποθετημένο σε έναν ιδιαίτερο χώρο, συζητώ για θέματα που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον: Πολιτική και Πληροφορική.
Όσον αφορά το πρώτο, δεν έχω το χρόνο να γράφω κάποια -σχετικώς- ολοκληρωμένα κείμενα. Οι ανάγκες της σχολής δε μου αφήνουν καθόλου χρόνο για μελέτη, στοχασμό και κριτική σε θέματα επίκαιρα και μη. Τυχαίο; Δε νομίζω. Η εντατικοποίηση της εκπαίδευσης είναι πραγματικότητα πολύ καιρό τώρα. Η πανεπιστημιακή κοινότητα -παγκοσμίως στο συντριπτικό σύνολό της- παίζει καλά το ρόλο της: (πολυ)ειδικεύει, αδιαφορεί, παράγει και πουλά. Χαρακτηριστική είναι η θέση του Πρύτανη ΑΣΟΕΕ και τα "μέτρα αντιμετώπισης/θέματα συζήτησης" για την κοινωνική δυσαρέσκεια: αύξηση της παραγωγικότητας, βοήθεια στα αφεντικά. Δε χρειάζεται σχολιασμό, είναι ξεκάθαρη η πολιτική θέση των αρχών του πανεπιστήμιου και της πολιτικής εξουσίας, στην οποία πρόσκεινται. Και μπορεί να μη μ' αρέσουν οι γενικεύσεις, αλλά κάπως έτσι είναι τα πράγματα στις πανεπιστημιακές κοινότητες και στο εξωτερικό. Η πρόσφατη επίσκεψή μου στη Γερμανία το επιβεβαίωσε: ο homo economicus στο επίκεντρο.
Εγχώριο (υπο)προϊόν, αυτής της πολιτικής, είναι και το νέο τραγελαφικό: η "συζήτηση από μηδενική βάση". Και κάπου εδώ δε μπορώ παρά να ρωτήσω: Θα αφήσουμε τη λήθη να σκεπάσει -για ακόμη μια φορά- τη μνήμη; Το φοιτητικό κίνημα δε διαγράφεται από τη συλλογική μνήμη. Προσωπικά, θυμάμαι πόσες φορές αποδείξαμε ότι έχουμε άποψη απέναντι στους μονόδρομους που πρότεινε η εξουσία. Θυμάμαι τους αγώνες και τις ατομικές θυσίες, που έκαναν όλοι, χάριν του συλλογικού συμφέροντος. Επίσης, θυμάμαι ότι ο νόμος για την παιδεία εφαρμόζεται καθημερινά, οδεύοντας σε ολοκληρωτική ισχύ και βλέπω την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης να ολοκληρώνεται.
Παράδειγμα διαλόγου: 35.000 διαφορετικές φωνές
Είχαμε προειδοποιήσει και για το Δεκέμβρη. Μας αποκάλεσαν ταραξίες και μας συνέτισαν με τρομερές δόσεις καταστολής: μπάτσοι, tv και νεοναζί των βουλευτικών εδράνων. Ο Δεκέμβρης ήταν η αρχή, μόνο αυτό θα πω: Αλληλεγγύη στην Κ.Κούνεβα και στους συλληφθέντες της εξέγερσης. An injury to one is injury to all*.
Είπα παραπάνω απ' όσα είχα σκοπό. Τον περισσότερο χρόνο καθημερινά, τον αφιερώνω στη σχολή. Ο λόγος που μπήκα στο πανεπιστήμιο ήταν η όρεξή μου για γνώση. Η βασική μου επιδίωξη δεν έχει αλλάξει, το αντίθετο: έχουν διευρυνθεί τα πεδία που με ενδιαφέρουν -πέρα από την πληροφορική. Θα προσπαθήσω να το αποδείξω με περισσότερες αναρτήσεις φέτος. Έτσι συνεχίζοντας τις "υποσχέσεις" (όπως αυτές στον περσινό πρόλογο, οι οποίες καλύφθηκαν σε μεγάλο βαθμό), ελπίζω να διευρύνω τα πολιτικά μου αναγνώσματα και να ασχοληθώ ακόμη περισσότερο με ενδιαφέροντα μαθήματα της σχολής. Αν τελειώσω το τρίτο έτος χωρίς να χρωστάω μαθήματα ή έχοντας ψάξει κάποια μαθήματα παραπάνω από τις -αυξημένες- ανάγκες της σχολής, όλα καλά. Αν όχι, υπάρχει η Υγεία και ο Έρωτας: συνθέτουν μοναδικά τη Ζωή.
Καλή Χρονιά, λοιπόν! (Η αλήθεια είναι ότι εχω μια διαφορά φάσης με τους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς :) ) Στο blogάκι, χάρισα ένα transparent background (αρκεί μια εικόνα με πάχος 1px και λίγο css-overriding) και ένα ανοιξιάτικο header (έχω φτιάξει κάποια ανοιξιάτικα ακόμη [1][2][3], εδώ το tutorial). Επίσης, του έκανα δώρο ένα αδελφάκι -προβληματικό, αλλά θα βρει το δρόμο του.
(14/2/2009)
Υ.Γ. Οι ερωτευμένοι λένε στους καψούρηδες χρόνια πολλά σήμερα. (Τις υπόλοιπες μέρες αλλάζουν οι ρόλοι 
)