H
red guidebook series είναι μια σειρά ταξιδιωτικών οδηγών που αναφέρονται στα κυκλαδίτικα νησιά:
Έχουν πληροφορίες στα Ελληνικά και τα Αγγλικά σχετικά με την ιστορία, τα αξιοθέατα, την τοπική οινογαστρονομία, τη διασκέδαση και περιγραφικά άρθρα αναφορικά με τις δραστηριότητες σε κάθε νησί. Στους πάραπάνω συνδέσμους θα βρείτε τον οδηγό για κάθε νησί, όπως επίσης και στις τουριστικές πληροφορίες των νησιών όπου διανέμεται δωρεάν. Καλό είναι να τους μελετήσετε πριν πάτε διακοπές, καθώς έχουν πληροφορίες που δύσκολα βρίσκεις συγκεντρωμένες στο internet. Ελπίζω να πρόλαβα μερικούς πριν τις διακοπές, έτσι ώστε να τις οργανώσουν καλύτερα -αλλιώς next year!
Καλές διακοπές και ξεκούραση!
"Αν και λίγοι μπορούν να κάνουν πολιτική είμαστε όλοι σε θέση να την κρίνουμε" - Περικλής, Θουκιδίδης "Περικλέους επιτάφιος"
Δεκτή η πάραπάνω ρήση για την πρώτη -ιστορικά- κοινωνία, που επιχείρησε την αυτοθέσμισή και αυτοδιαχείρισή της. Αν, αυτή, η ιστορική ρήξη της ετερονομίας στο πέρασμα του χρόνου οδήγησε στην κοινωνική ή ατομική αυτονομία είναι μια ξεχωριστή -μεγάλη- συζήτηση την οποία δεν είμαι σε θέση επί της παρούσης να κάνω. Δεν έγραψα το πάραπάνω απόφθεγμα για να διαφωνήσω στο ότι την πολιτική μπορούν να την κάνουν όλοι, αλλά για να τονίσω ότι την πολιτική -επίσης όλοι- οφείλουμε να την κρίνουμε.
Ο Κλεάνθης Γρίβας στο βιβλίο του Παπανδρεϊσμός: Ένας φαιοπράσινος αυταρχισμός, αναλύει και ασκεί κριτική στο φαινόμενο που Παπανδρεϊσμού, του οποίου τις αρχές εντοπίζει από τις αρχές της πολιτικής δράσης του Ανδρέα Παπανδρέου. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος σκιαγραφούνται οι "συγγένειες" του παπανδρεϊσμού με τον μουσολινισμό, αναφέροντας τις ομοιότητες των δύο φαινομένων τόσο στον τρόπο κατακτησης της εξουσίας και διαχείρησής της, όσο και στις επιλογές της οικονομικής, εσωτερικής, εξωτερικής πολιτικής, με αποκορύφωμα την εφεύρεση του "τρίτου" δρόμου.
Στο δεύτερο μέρος, που αποτελείται από άρθρα του συγγραφέα, επιχειρούνται προσεγγίσεις στον παπανδρεϊσμό που ασκούν δριμεία κριτική στο πολιτικό σύστημα του τόπου, στους "επαγγελματίες" πολιτικούς και στο σταλινικό πρότυπο οργάνωσης του παπανδρεϊσμού.
Από την ανάγνωση του βιβλίου μπορώ να πώ ότι οι ευθύνες που βαραίνουν τον παπανδρεϊσμό εντοπίζονται στο σημείο της μετατροπής του πολίτη σε υπήκοο. Ο πολίτης έχει το χαρακτηριστικό της αντίδρασης στις αυθαιρεσίες της εξουσίας σε αντίθεση με τον απαθή υπήκοο που δεν επιθυμεί να αντιδράσει, ούτε να λάβει ενεργό ρόλο στη διαχείριση και θέσμιση της κοινωνίας.
Γύρω σας σήμερα βλέπετε πολίτες ή υπηκόους; Μάλλον η ερώτηση μοιάζει ρητορική... Αυτό που ίσως δεν τονίζει το βιβλίο (αν και δεν ήταν σκοπός του να το κάνει), είναι η ευθύνη που βαραίνει την μεταπολιτευτική κοινωνία για την ακρισία της και την έλλειψη χαρακτήρα που έδειξε, μπροστά στις δημαγωγικές -αλλά και δελεαστικές- πρακτικές του παπανδρεϊσμού για την "αναδόμηση" της.
Ο ιστορικός συμβιβασμός του '89 μάλλον αποδείχτηκε εσφαλμένος, καθώς ούτε τον τόπο έβγαλε από το τέλμα, ούτε συντέλεσε στην αφύπνιση του υπηκόου και την εκ νέου μετατροπή του σε πολίτη. Ο δρόμος για την εξυγίανση της κοινωνίας και όλων των εκφάνσεών της στην παιδεία, τον πολιτισμό, την υγεία κ.ο.κ φαίνεται να είναι εξεγερτικός και συγκρουσιακός με το σημερινό καρκινικό κατεστημένο που παρασιτεί απανταχού. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση...
Βιβλίο: ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΣΜΟΣ - Ένας φαιοπράσινος αυταρχισμός
Συγγραφέας: Κλεάνθης Γρίβας
Έτος έκδοσης: 1989
Το οπισθόφυλλο
Ο Παπανδρεϊσμός αποτελεί
έναν ολοκληρωτισμό σε ότι αφορά την οργάνωση και την εσωτερική
λειτουργία του, και διαφοροποιείται απ' αυτόν γιατί σαν κόμμα που δρα
σε ένα μη ολοκληρωτικό περιβάλλον, δεν μπορεί να διακατέχει μονοπωλιακά
την εξουσία, και συνεπώς (παρά τις αντίθετες ενδιάθετες τάσεις του),
δεν μπορεί να επιβάλει συγκεντρωτική κατεύθυνση στην οικονομία,
κεντρικό έλεγχο στην κουλτούρα, ασφυχτική επιτήρηση στην ιδιωτική ζωή
των πολιτών και χειραγώγηση των εξωτερικών εκδηλώσεων της συμπεριφοράς
τους μέσω της τρομοκρατικής δράσης του αστυνομικού μηχανισμού.
Ο
Παπανδρεϊσμός είναι ένα αυταρχικό καρκίνωμα της δημόσιας ζωής, το
οποίο, ακολουθώντας τη μοίρα της διαγνωσμένης βιολογικής
πραγματικότητας του ηγέτη του, κατατείνει στη γοργή αποσύνθεση
ολοκλήρης της κοινωνίας.