Δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματός μου στα webcomics. Το πρώτο μέρος βρίσκεται εδώ.
Στο πρώτο μέρος μελετήσαμε κάποιες από τις διαφορές των διαδικτυακών comic από τα παραδοσιακά, και πώς το μέσο επέβαλλε ή συνέβαλλε σε κάποιες από αυτές. Το πραγματικό ενδιαφέρον βέβαια όλης αυτής της ιστορίας με τα webcomic δε βρίσκεται σε κάποια τέτοια μελέτη, αλλά στην ευκολία που παρέχεται σε ανεξάρτητους δημιουργούς. Όπως και με πολλές άλλες μορφές τέχνης, έτσι και με τα comic, το Διαδίκτυο έδωσε τη δυνατότητα σε ερασιτέχνες κομίστες να πλησιάσουν ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό και με πολύ πιο εύκολο τρόπο από ό,τι θα μπορούσαν να κάνουν για παράδειγμα με ένα αυτοεκδιδόμενο fanzine.
Για το σκοπό αυτό, υπάρχουν υπηρεσίες που παρέχουν δωρεάν hosting για webcomics. Πιο γνωστή είναι η Comic Genesis (πρώην Keenspace), κοιτίδα που φιλοξένησε πολλά από τα τώρα πετυχημένα και δημοφιλή comic στα πρώτα τους βήματα. Χωρίς προαπαιτούμενα και αυτοματοποιώντας μεγάλο τμήμα της δουλειάς, αφαιρεί τα "δε ξέρω html"/"δεν έχω λεφτά για host"/"και πώς θα βρω κοινό" από τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας κομίστας, αφήνοντάς τον να ασχοληθεί αποκλειστικά με το δημιουργικό κομμάτι.
Επιλεγμένα comic, όχι μόνο από αυτήν την πλατφόρμα, περνάνε στην υπηρεσία Keenspot, με αφοσιωμένη υποστήριξη από τη μαμά εταιρία, και τη δυνατότητα να γνωρίσουν ένα τεράστιο κοινό. Τμήμα της υπηρεσίας που παρέχει η Keenspot είναι το Newsbox, το οποίο δημοσιεύεται στις ιστοσελίδες όλων των comic που φιλοξενεί. Το Newsbox παρουσιάζει κάθε μέρα κι από ένα διαφορετικό comic από τα φιλοξενούμενα, επιτρέποντας στους αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με νέα αναγνώσματα, και στους δημιουργούς να έρθουν σε επαφή με νέο κοινό. Ταυτόχρονα, η επιλογή των προβαλλόμενων έργων γίνεται από τη συντακτική (και διευθυντική) ομάδα της εταιρίας βάσει της ποιότητάς τους, δίνοντας ένα επιπλέον incentive στους δημιουργούς να βελτιώσουν τη δουλειά τους.
Το Newsbox της Δευτέρας 09 Απριλίου 2007 προωθούσε το webcomic Count Your Sheep, του Adrian Ramos. Click στην εικόνα οδηγούσε στη σελίδα του comic από την οποία είναι το καρέ (στην αναπαράστασή μου οδηγεί στο flickr, αλλά για την ιστορία το link είναι εδώ).
Ένα από τα comic που ανήκαν στην υπηρεσία Keenspot και βοηθήθηκαν σημαντικά από την προώθηση που τους εξασφάλισε ήταν το "Exploitation Now" του Michael Poe. Από τα αρχικά ερασιτεχνικά και πρόχειρα καρέ μέχρι το φινάλε του, το σχέδιο και το σενάριο έχουν εξελιχθεί εντυπωσιακά. Ο Michael Poe τώρα πλέον ζει αποκλειστικά από τα έργα του και χάρις στην εκδοτική εταιρία που ίδρυσε η Keenspot, γνώρισε τη χαρά να τα δει και τυπωμένα. Αυτήν την περίοδο ασχολείται με το νέο του πόνημα, "Errant Story", το οποίο εκδίδει και τυπωμένο από το ιδιόκτητό του studio, αφού πλέον έχει αποχωρήσει από την Keenspot.
Η συνεχής τριβή που επιβάλλει ένα webcomic και η κοινότητα που χτίζεται γύρω του (οι Keenspot και Comic Genesis προσφέρουν προαιρετικές υπηρεσίες forum hosting στους δημιουργούς), έχει βοηθήσει πολλούς καλλιτέχνες να εξελιχθούν σχεδιαστικά. Μία από αυτούς, η Faith Erin Hicks, κατά δήλωσή της ατάλαντη σχεδιάστρια, έχει καταφέρει με σκληρή δουλειά και υποστήριξη από το κοινό της (κυρίως αναγνώστες του comic της "Demonology 101", ή του νέου της έργου "Ice") να βελτιωθεί αισθητά. Παρά το σχετικά αργό της ξεκίνημα με το σχέδιο, και τις εξαιρετικά διστακτικές πρώτες της προσπάθειες (αναγκάστηκε να ξανασχεδιάσει το πρώτο επεισόδιο του "Demonology 101" όταν συνειδητοποίησε πως ντρεπόταν για το πόσο πρόχειρο φαινόταν το σχέδιο -κάτι που δείχνει και την εργατικότητα που τη διακρίνει), έχει καταλήξει πια να εργάζεται σε animation studio, και σύντομα θα κυκλοφορήσει το πρώτο της έντυπο comic.
Ένα καρέ από το webcomic "Ice" της Faith Erin Hicks, η οποία ξεκίνησε ως ατάλαντη σχεδιάστρια, και τώρα, χάρις στην εμπειρία που απέκτησε δημοσιεύοντας τα έργα της στο Διαδίκτυο, εργάζεται σε animation studio.
Υπάρχει πληθώρα webcomic όπου είναι προφανής η εξέλιξη των σχεδιαστών. Στην πλειονότητά τους πρόκειται για έργα που οι σχεδιαστές ξεκίνησαν όταν ήταν ενδεχομένως ακόμα σχολείο, και συνεχίζουν ακόμα (υπάρχουν εντυπωσιακά πολλοί από αυτούς). Το πρόβλημα με τις ιστορίες τέτοιας διάρκειας βέβαια είναι να διατηρήσει ο δημιουργός το ενδιαφέρον του... δεν είναι λίγοι αυτοί που παράτησαν τα έργα τους στη μέση (συνήθως λανσάρεται ως "hiatus", συχνά με την πιο ειλικρινή προσθήκη "indefinite" -ενδεικτικά αναφέρω το "RPG World" του Ian Jones-Quartey). Ευτυχώς οι περισσότεροι δημιουργοί νιώθουν την κατάλληλη ευθύνη απέναντι στο κοινό τους κι έχουν το πείσμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους.
Σε αυτούς τους δημιουργούς, συχνά παρατηρεί κανείς τρομακτικές μεταβολές στην τεχνική τους. Το προαναφερθέν "Exploitation Now" για παράδειγμα, δε συγκρίνεται σχεδιαστικά με το επόμενο έργο του Michael Poe, "Errant Story". Το "MegaTokyo", που είδαμε στο προηγούμενο μέρος, άρχισε με 2x2 καρέ, για να καταλήξει σήμερα σε ένα πολύ πιο ελεύθερο σχήμα και με σαφώς βελτιωμένο σχέδιο. Το "Zap!", των Pascalle C. (σχέδιο) και Chris L. (σενάριο) έχει ακολουθήσει τους δημιουργούς του από το λύκειο στο κολλέγιο, κι έχει υποστεί εννοείται τις αντίστοιχες μεταβολές στις σχεδιαστικές ικανότητες της Pascalle (και την υιοθέτηση εκ μέρους της προοδευτικά πιο εντυπωσιακών δυνατοτήτων του Photoshop).
Δύο καρέ από το webcomic "Zap!", των Pascalle C. και Chris L. Το καρέ στα αριστερά δημοσιεύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2003, ενώ η εικόνα στα δεξιά στις 27 Ιουλίου 2006, για να γιορτάσει τα τρία χρόνια του comic. Ίδιοι χαρακτήρες, ίδια σχεδιάστρια, δυόμιση χρόνια διαφορά. Καμμία σχέση ή καμμία σχέση;
Οι μεταβολές δεν αφορούν, βέβαια, μόνο το σχέδιο. Συχνά οι στυλιστικές διαφορές που παρατηρούνται ανάμεσα σε δύο σελίδες από το ίδιο comic είναι τόσο μεγάλες που φαντάζουν σαν έργα διαφορετικών δημιουργών! Με διαφορά το πιο πετυχημένο παράδειγμα είναι το "Exploitation Now", το οποίο ξεκίνησε με gag-a-day φορμά, και με πρωταγωνιστές την πορνοστάρ Bimbo Moneymaker και τον moogle-ο-ειδή Ralph Givememore, και κατέληξε με πολύ πιο σοβαρό προσανατολισμό και πρωταγωνιστές την Bush, αδερφή της Bimbo και μικροεγκληματία, και τη Jordan Kennedy, ανήλικη λεσβία τρελή επιστήμων με σκοτεινό παρελθόν (μιλάω σοβαρά).
Αντίστοιχα, το "Zebra Girl" του Joe England έχει υποστεί παρόμοιες μεταβολές. Αρχικά σε μορφή strip, ο δημιουργός έχει πλέον στραφεί σε πιο φιλικό για εκτύπωση φορμά, και μαζί με αυτή τη μεταβολή, το σενάριο έχει σοβαρέψει αισθητά. Τα πρώτα strips είχαν προφανή χιουμοριστικό σκοπό, ενώ παράλληλα διηγούνταν και μια ιστορία που τα συνέδεε (πώς η πρωταγωνίστρια Sandra μεταμορφώθηκε σε δαίμονα και πώς αντιμετωπίζει αυτό το γεγονός), στη συνέχεια όμως η ιστορία κατέληξε να παίζει κεντρικό ρόλο και τα θέματα με τα οποία ασχολείται είναι πολύ πιο σκοτεινά (όχι τόσο αστείοι cartoon δικτάτορες, ανατριχιαστικοί εφιάλτες, απώλειες).
H Sandra του "Zebra Girl" εξηγεί στη μητέρα της πως δε θα τη δει για τα Χριστούγεννα, μια από τις μελαγχολικές στιγμές του comic που απέχουν παρασάγγας από το αρχικό, σχεδόν χαζοχαρούμενο στυλ της ιστορίας.
Η λειτουργία της Keenspot είναι στην ουσία παρόμοια με αυτήν των συνδικάτων τυπωμένων comic, που προωθούν τα έργα των δημιουργών που εκπροσωπούν σε εφημερίδες και περιοδικά. Παρόμοια δουλειά, χωρίς την ύπαρξη κάποιου corporate overmind, κάνουν και οι "κολλεκτίβες" webcomic που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, όπως η "Blank Label Comics", ή η "The Chemistry Set". Τα webcomics-μέλη συνεργάζονται για την αλληλοπροώθησή τους και υποστήριξή τους.
Συνοψίζοντας, η άνοδος του Διαδικτύου έχει δώσει μια δίοδο όπου ερασιτέχνες κομίστες μπορούν να κάνουν γνωστή τη δουλειά τους, και μέσω της αλληλεπίδρασης με αναγνώστες που παρέχουν δημιουργική κριτική να την κάνουν καλύτερη. Μπορεί να θεωρηθεί ένα ακόμη σημάδι της αποκέντρωσης που παρέχει το διαδίκτυο, δίνοντας στον καθένα τη δυνατότητα να σταθεί στα ίσα απένταντι σε τέρατα των παραδοσιακών μέσων (η φήμη του Fred Gallagher ως ο πιο emo συγγραφέας του Διαδικτύου είναι αξιοθαύμαστη, παρ'ότι ίσως όχι αξιοζήλευτη, και ο αριθμός των αποτελεσμάτων στο Google για το όνομά του συναγωνίζεται αυτόν για το όνομα του Grant Morrison). Με άλλα λόγια, θα μπορούσε κάποιος να συγκρίνει την Comic Genesis / Keenspot για τους κομίστες με το Flickr για τους φωτογράφους, ή το DeviantArt για τους σχεδιαστές. Προς το παρόν βέβαια, δεν παύουν να θεωρούνται ακόμα niche market για τα μεγάλα μυαλά του χώρου. Γεγονότα όμως όπως η απόφαση των Phil και Kaja Foglio να αποσύρουν το comic τους, "Girl Genius", από την περιοδική τυπωμένη κυκλοφορία και να στραφούν αποκλειστικά στο Διαδίκτυο (με την κυκλοφορία μόνο ενός συγκεντρωτικού volume ανά έτος) ίσως αποτελούν ένδειξη του που κατευθύνονται τα πράγματα. Ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι πως οι Foglios, που είναι οι πρώτοι που επιχείρησαν την μεταφορά από τα παραδοσιακά μέσα στο Ίντερνετ (κι όχι το αντίστροφο), οκταπλασίασαν το αναγνωστικό τους κοινό και τριπλασίασαν τις πωλήσεις τους εντός έτους από την απόφασή τους!
Ελπίζω αυτά να επαρκούν για μια εισαγωγή στον κόσμο των δικτυακών comic, και να έχω δώσει τουλάχιστον μια ιδέα για την κατεύθυνση που αυτά παίρνουν. Παρακάτω θα παραθέσω μερικούς συνδέσμους όπου όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.
- Webcomics flickr photoset - το photoset στο flickr όπου φιλοξενούνται τα αποσπάσματα από webcomics που συμπεριέλαβα στα post μου, καθώς και μερικά που δεν συμπεριλήφθησαν. Εμφανίζονται webcomics που έχω διαβάσει ο ίδιος και που θα σύστηνα και σε άλλους αν με ρωτούσαν, οπότε αν ψάχνετε προτάσεις για ανάγνωση, ξεκινήστε από εδώ.
- Blank Label Comics / Chemistry Set / Comic Genesis / Drunk Duck / Keenspot - κάποια συνδικάτα ή κολλεκτίβες webcomic.
- The Webcomicker - blog για όλα όσα σχετίζονται με webcomics, με reviews, άρθρα, ανταποκρίσεις από conventions, κ.ο.κ.
- Digital Strips - podcast και blog για webcomics.
- Comixpedia - εγκυκλοπαίδεια webcomic. Προς το παρόν η πλειονότητα των άρθρων είναι copy-paste από τη Wikipedia (υπό GPL), αλλά ευελπιστούμε στην περαιτέρω ανάπτυξή της.
- List of Webcomics - εξαντλητική λίστα webcomic από τη Wikipedia.
/edited 19 Ιουν. 2007: νέο website για την Faith Erin Hicks
Για πολλούς η εξέλιξη των παραδοσιακών comic, τα webcomic αποκτούν όλο και μεγαλύτερο κοινό. Πρόκειται για comic που δημοσιεύονται τακτικά στο Διαδίκτυο, παρ'ότι κάποια έχουν πραγματοποιήσει και το πέρασμα στη "low bandwidth version" του χαρτιού (ενώ άλλα προήλθαν αρχικά από αυτήν). Το παρών είναι το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος σε αυτά, όπου θα αναφερθούμε στις διαφορές τους με τα παραδοσιακά comic. Μπορείτε να το θεωρήσετε μια εισαγωγή στον κόσμο των Διαδικτυακών comic (αν το βρίσκετε απαραίτητο να το θεωρήσετε κάτι...).
Πρώτη και σημαντικότερη διαφορά είναι προφανώς το ίδιο το μέσο. Μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, αλλά η ελευθερία που παρέχει ο "απέραντος καμβάς" του Διαδικτύου έχει οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέροντα πειράματα. Οι περισσότεροι δημιουργοί προτιμούν το παραδοσιακό παραλληλόγραμμο σχήμα της σελίδας στα έργα τους (A4 ή letterhead), εκτός αν πρόκειται για στριπάκια, κάποιοι ωστόσο έχουν προσπαθήσει να ξεφύγουν από αυτό. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το "When I Am King" του demian5, το οποίο ξετυλίγει την ιστορία του στην οριζόντια ή κάθετη διάσταση με τρόπο που δε θα μπορούσε ποτέ να χωρέσει σε ένα φύλλο χαρτί. Άλλο παράδειγμα είναι τα πρώτα στριπάκια του "MegaTokyo" των Fred Gallagher και Rodney Caston, τα οποία βγαίνανε σε τετράγωνη μορφή 2x2 καρέ (ένας συμβιβασμός μεταξύ των κάθετων strip που εμφανίζονται σε ιαπωνικά περιοδικά κι εφημερίδες που προτιμούσε ο Gallagher, και του δυτικού οριζόντιου strip που προτιμούσε ο τότε συν-συγγραφέας Caston), σαφώς πρωτότυπο και απαράδεκτα αναποδοτικό για την βιομηχανία του τυπωμένου comic.
Επιπλέον, το γεγονός πως κάθε δημιουργός είναι και editor του εαυτού του, του δίνει πολύ περισσότερη ελευθερία από όση συνήθως απολαμβάνει ο μέσος συγγραφέας παραδοσιακού comic. Έτσι το μέσο webcomic ασχολείται πολύ πιο συχνά με θέματα που δε θα περνούσαν ποτέ από τους κήνσορες των παραδοσιακών μέσων. Εξίσου συχνά αυτό αποτελεί απλώς δικαιολογία για πορνογραφία, αλλά υπάρχουν και παραδείγματα ποιοτικής εκμετάλλευσης της ελευθερίας που παρέχει το Διαδίκτυο. Τρανταχτό παράδειγμα του πρώτου είναι είναι το "Ghastly's Ghastly Comic", ενώ στη δεύτερη κατηγορία βρίσκουμε έργα όπως το "Pawn" του εξαιρετικά ταλαντούχου Fredrik K. T. Andersson. Το πολύ όμορφα σχεδιασμένο comic του αυτοτιτλοφορείται ως "silly erotic fantasy comic", και στην ουσία αποτελεί μια χιουμοριστική ερωτική ιστορία, η οποία όμως σε οποιονδήποτε "χαρτογιακά" παραδοσιακής εταρίας θα φαινόταν είτε υπερβολικά ερωτική, είτε υπερβολικά χαριτωμένη. Το πιθανότερο επόμενο θα ήταν να μετατραπεί είτε σε hardcore pornfest, είτε σε παιδικό comic στις πίσω σελίδες του σούπερ Κατερίνα. Χάρη στο Διαδίκτυο όμως, έχει αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα (ο δημιουργός έχει αναγκαστεί να αλλάξει hosting service τουλάχιστον τρεις φορές λόγω των διαρκώς αυξανόμενων απαιτήσεων) και αφοσιωμένους οπαδούς, σε σημείο που μεταφράζουν το comic και στα ιταλικά!
Δύο καρέ από το comic "Pawn" του Fredrik K. T. Andersson, μια χιουμοριστική ερωτική ιστορία, που δε ντρέπεται να δείξει αρκετά γυμνά στήθη και παρ'όλ'αυτά να αποτινάσσει πεισματικά το χαρακτηρισμό και τη ρετσινιά της πορνογραφίας.
Δεύτερο σημείο διαφοράς είναι στο pacing της ιστορίας που επιβάλει το μέσο. Τα περισσότερα comic ανανεώνονται με μία σελίδα ή strip κάθε φορά, κι η επόμενη ανανέωση του υλικού μπορεί να απέχει από δύο ημέρες μέχρι και βδομάδες από την προηγούμενη. Όπως είναι προφανές, ο συγγραφέας οφείλει να προσφέρει ικανοποίηση στον αναγνώστη με κάθε νέα προσθήκη, και να μην τον αφήνει ξεκρέμαστο στη μέση κάποιου διαλόγου, όπως θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να κάνει σε ένα παραδοσιακό μέσο, με τη βεβαιότητα πως ο αναγνώστης θα συνεχίσει απλώς στην επόμενη σελίδα. Στο Διαδίκτυο, οι νέες σελίδες κυκλοφορούν συχνότατα ελάχιστες ώρες αφού τις έχει οκοκληρώσει ο σχεδιαστής, και η συνέχεια θα αργήσει να εμφανιστεί μέχρι την επόμενη ανανέωση (ο δημιουργός χρειάζεται χρόνο για να τις ολοκληρώσει). Οι αναγνώστες που θα μείνουν τότε ξεκρέμαστοι θα απογοητευτούν που θα χρειαστεί να περιμένουν για να ολοκληρωθεί ένας διάλογος. Είναι ένα πρόβλημα που έχει αντιμετωπίσει πολλάκις ο Fred Gallagher, συγγραφέας και σχεδιαστής του MegaTokyo. Ανεβάζοντας από μία νέα σελίδα κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή (που είναι και το συνηθέστερο χρονοδιάγραμμα για webcomics), αφήνει πολύ λίγο χρόνο στον εαυτό του να ολοκληρώσει την πλοκή, ιστορία, διαλόγους και σχέδιο κάθε σελίδας. Το αποτέλεσμα είναι όταν εμφανίζεται η παραμικρή αναποδιά να καθυστερεί η ολοκλήρωση της σελίδας, και το κοινό να γίνεται ανυπόμονο. Συχνά αναγκάζεται να ανεβάσει concept artworks στη θέση της κανονικής ανανέωσης, ώστε να μη δυσαρεστήσει τους αναγνώστες του.
Απόσπασμα από το comic "MegaTokyo" του Fred Gallagher. Συχνά στη θέση της συνέχειας της ιστορίας οι αναγνώστες βρίσκουν concept artwork ή guest comics όταν οι υποχρεώσεις του δημιουργού δεν του επιτρέπουν να ολοκληρώσει τη νέα σελίδα εγκαίρως.
Ωστόσο, παρά το ακανόνιστο χρονοδιάγραμμα ανανέωσης υλικού, το MegaTokyo τυγχάνει ευρείας αποδοχής από το κοινό, αλλά και από κριτικούς. Το αποτέλεσμα της (ανέλπιστης) δημοτικότητάς του, ήταν να αποκτήσει και "low bandwidth" μορφή χάρη στα Studio Ironcat, και μετέπειτα στην Dark Horse. Οι πωλήσεις των βιβλίων μαζί με το ηλεκτρονικό κατάστημα, που χειρίζεται ο ίδιος με τη σύζυγό του και πουλά προϊόντα σχετιζόμενα με το comic, του προσφέρουν αρκετά έσοδα ώστε να ζει αποκλειστικά από αυτό, ένα όνειρο για πολλούς δημιουργούς που ξεκλέβουν χρόνο από τη δουλειά ή το σχολείο για να ασχοληθούν με το χόμπι τους. Καθόλου άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς πως ο Caston χρειάστηκε πρακτικά να αναγκάσει τον Gallagher να αναλάβει το σχέδιο για την ιδέα που είχε για comic, κι αυτός δέχτηκε διστακτικά (ο Caston έχει τώρα αποχωρήσει από την ομάδα, κι έχει παραχωρήσει τα δικαιώματά του στον Gallagher).
Το πρόβλημα του χρόνου λύθηκε για τον Fred Gallagher χάρη στην υπομονή κι αντοχή των αναγνωστών του (και στην ποιότητα του τελικού αποτελέσματος). Άλλοι δημιουργοί δεν έτυχαν εξίσου υπομονετικής υποδοχής κι αναγκάστηκαν να βρουν άλλες λύσεις. Το προαναφερθέν "Pawn" κυκλοφορεί με ένα νέο 20-σέλιδο κεφάλαιο κάθε φορά, κυρίως λόγω του πείσματος του δημιουργού του να μη δημοσιεύει μισοτελειωμένες ιστορίες (ωστόσο, πάει πια μήνας και βάλε από τότε που βγήκε το προηγούμενο κεφάλαιο). Άλλοι έχουν επιλέξει να βγάζουν "μία και καλή" ανανέωση κάθε... όποτε τους καπνίσει. Αυτοί είναι συνήθως γνωστοί δημιουργοί των παραδοσιακών μέσων (μερικοί ίσως δεν είναι καν κομίστες, απλώς σχεδιαστές), που μια στο τόσο θα ασχοληθούν και με το webcomic τους. Σπάνια έχουν σενάριο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν κι ενδιαφέρον. Ένα τέτοιο comic είναι το "Copper", του Kazu Kibuishi. Κάθε προσθήκη είναι αυτοτελής κι εμφανίζεται μια φορά το μήνα, κι αν. Μάλιστα τώρα πλέον έχει πέσει σε χειμερία νάρκη, ελλείψει χρόνου του δημιουργού του, ο οποίος ασχολείται επαγγελματικά με το χώρο κι αυτόν τον καιρό φιλοτεχνεί ένα άλλο (έντυπο) comic.
Απόσπασμα από το comic "Copper", του Kazu Kibuishi. Το comic ανανεώνεται όποτε βρίσκει χρόνο ο δημιουργός του. Παρ'όλ'αυτά το εξαιρετικό σχέδιο και η φιλοσοφίζουσα διάθεση των διαλόγων του, του έχουν κερδίσει επαίνους.
Μια εναλλακτική λύση είναι τα strip, που έχουν επιλέξει κάποιοι δημιουργοί για να διηγηθούν την ιστορία τους. Ως πιο σύντομα θέλουνε και λιγότερο χρόνο για να ετοιμαστούν, κουβαλάνε όμως τις δικές τους δυσκολίες. Κάποιοι, όπως οι δημιουργοί του "Penny Arcade", τα γράφουν ως one-shots, χωρίς κάποιο συνεκτικό μίτο σεναρίου, απλώς προσφέροντας ένα αστείο σε κάθε στριπάκι. Άλλοι αντιμετωπίζουν γενναία τις δυσκολίες του να γράφεις story-driven comic σε μορφή strip, και κάποιοι από αυτούς τα καταφέρνουν, όπως ο Saiful Remy Mokhtar του "No Pink Ponies".
Τρία καρέ από το strip της 17/02/2006 του "No Pink Ponies", του Saiful Remy Mokhtar. O Mokhtar κατορθώνει να προσφέρει ένα punchline σε κάθε strip του, ενώ ταυτόχρονα διηγείται μια ιστορία που τα συνδέει ως μίτος σεναρίου.
Η τρίτη διαφορά των Διαδικτυακών comic είναι στα μέσα που χρησιμοποιούν. Προφανώς, αφού μιλάμε για έναν τρόπο αφήγησης που περιορίζεται συνήθως σε μία σελίδα κάθε φορά, τα webcomic δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν κάποιες τεχνικές των παραδοσιακών comic, όπως η κλιμάκωση με την αλλαγή σελίδας κ.ά. Αντ'αυτού όμως, εμφανίζονται ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλα όσον αφορά τη χρήση άλλων τεχνικών ή μέσων. Μπορεί μέχρι στιγμής να αναφερθήκαμε μόνο σε comic που κάνουν χρήση των παραδοσιακών εργαλείων, όπως το μολύβι και το πινέλο (άντε και μερικές photoshop-ιές), αυτό όμως δε σημαίνει πως περιορίζονται εκεί. Υπάρχει πληθώρα δημιουργών που εκμεταλλεύονται εναλλακτικά μέσα, όπως ο Richard Stevens του "Diesel Sweeties" που χρησιμοποιεί αποκλειστικά pixel art. Άλλωστε, πολλοί δημιουργοί εκμεταλλεύονται το γεγονός πως το κοινό τους συχνά έχει ιδιαίτερη εμβάθυνση στην κουλτούρα του video-gaming κ.λπ. και τους ψυχαγωγούν φτιάχνοντας comic χρησιμοποιώντας σκηνές από παιχνίδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αν κι αναφέρεται στο υποσύνολο του κοινού που είναι fans του παιχνδιού Half-Life 2, είναι το "Concerned: the half-life and death of Gordon Frohman", του Christopher C. Livingston. Ο Livingston χρησιμοποιεί ένα mod του παιχνιδιού, Garry's Mod, για να "ποζάρει" τα αυθεντικά μοντέλα στις στάσεις που θέλει, και στη συνέχεια τραβάει screenshots τα οποία χρησιμοποιεί για να διηγηθεί την ιστορία του. Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστική περιήγηση στον κόσμο του παιχνιδιού μέσα από τα μάτια του Gordon Frohman, που φαίνεται να αγνοεί παντελώς την καταπίεση που υπόκειται το ανθρώπινο είδος κι ακολουθεί άθελά του την ίδια διαδρομή που θα ακολουθήσει αργότερα ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού (στιβάζοντας, κατά λάθος εννοείται, μερικά εκρηκτικά βαρέλια σε κάποια σημεία, ώστε να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο παίκτης ενάντια στους αντιπάλους του).
Άλλο comic είναι το "8-bit Theater", στο οποίο ο Brian Clevinger χρησιμοποιεί sprites από παιχνίδια όπως τα Final Fantasy, συνδυασμένα με πραγματικές φωτογραφίες και μερικές έξυπνες photoshop-ιές για να διηγηθεί μια πρωτότυπη ιστορία με καυστικό χιούμορ και φονικούς διαλόγους.
Το "8-bit Theater" χρησιμοποιεί sprites από τα παιχνίδια Final Fantasy, συνοδευόμενα από ευρηματικούς διαλόγους, για να διηγηθεί την ιστορία του.
Υπάρχουν επίσης αρκετά comic που χρησιμοποιούν αποκλειστικά φωτογραφίες, συνήθως αγαλματιδιών, για το σκοπό τους, όπως είναι το "Alien Loves Predator" του Bernie Hou. Ο Hou, αρχικά animator, ποζάρει τα κουκλάκια Alien και Predator που έχει (ναι, σαν τα παλιά G.I. Joe μας, μόνο πιο ακριβά), τα φωτογραφίζει, προσθέτει διάλογο, κι εδώ και τρία χρόνια έχει χτίσει ένα αφοσιωμένο fanbase που απολαμβάνει τις τρελές περιπέτειες του Alien Abe και του Predator Preston στη Νέα Υόρκη. Εναλλακτικά, το "A Softer World" των Joey Comeau και Emily Horne έχει μια πιο ποιητική αισθητική και χρησιμοποιεί φωτογραφίες πραγματικών ανθρώπων. Κάποια strips από αυτό έχουν δημοσιευθεί και σε λογοτεχνικό περιοδικό.
Αναφερθήκαμε σε τρεις βασικές διαφορές των webcomic από τα παραδοσιακά comic. Δεν προσποιούμαι πως κάλυψα όλο αυτό το αχανές πεδίο, ούτε πως ανέφερα όλα τα σημεία διαφοράς. Είμαι σίγουρος πως κάμποσα μου έχουν ξεφύγει, αλλά ελπίζω όσα έχω γράψει να επαρκούν ως εισαγωγή, και να έχει γίνει κατανοητό το πώς το Διαδίκτυο έχει αλλάξει (και) αυτό το μέσο έκφρασης. Στο επόμενο post μου θα μιλήσω για τα ερασιτεχνικά webcomic και πώς πολλοί άγνωστοι δημιουργοί βρήκαν κοινό κι εξελίχθηκαν αλλά και το κοινό λαμβάνει μέρος από τις εντυπωσιακές προσπάθειες αυτών.