Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, ήταν για να μαζέψω κάπου τις εμπειρίες μου από τις περιηγήσεις που έχω κάνει στο Διαδίκτυο, και να μοιραστώ με κάποιους το θαυμασμό που μου προκαλούν. Οι αλλαγές που έχουν επιφέρει οι νέες τεχνολογίες, και κυρίως το Διαδίκτυο, στις τέχνες και στον τρόπο που τις αντιλαμβανόμαστε συγκρίνονται εύκολα με την επανάσταση που έφερε η εφεύρεση της τυπογραφίας στην προσβασιμότητα της λογοτεχνίας, παρ'ότι τολμώ να πω πως η επανάσταση του Διαδικτύου είναι πιο έντονη και πιο άμεσα αισθητή. Ένα τεράστιο πλήθος ερασιτεχνών ή/και ταλαντούχων δημιουργών βρήκαν κοινό να τους προσέχει και ένα τεράστιο πλήθος φιλότεχνων και μη βρήκαν υλικό για να τους φυχαγωγήσει.
Σε μία από τις περιπλανήσεις μου λοιπόν, πέτυχα την ιστοσελίδα SupInfoCom.org, μια ανεπίσημη σελίδα επικοινωνίας των φοιτητών της ομώνυμης σχολής Animation της Γαλλίας. Η SupInfoCom [wiki -γαλλικά, αν δεν τα κατέχετε, go go google translator!] ιδρύθηκε το 1988 στη Valenciennes, στη βόρεια Γαλλία, όπου και συνέβαλλε στην ανάπτυξη της πόλης μετά την κατάρρευση της εντόπιας βιομηχανίας χάλυβα και την ύφεση που ακολούθησε. Σήμερα είναι μια πολύ ευυπόληπτη σχολή στον τομέα της, με πολλούς από τους φοιτητές της να έχουν σαρώσει βραβεία σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο, και η πλειοψηφία τους να ασχολείται πλέον επαγγελματικά σε μεγάλες εταιρίες.
Από το "Wanted", των Simon Cuisnier, Dan Creteur, Damien Bapts της Supinfocom Valenciennes.
Το ενδιαφέρον όλων αυτών για εμάς τους κοινούς θνητούς που δεν ασχολούμαστε με το animation, είναι πως μπορούμε να βλέπουμε τους καρπούς των διπλωματικών εργασιών των εν λόγω φοιτητών, δωρεάν. Και συνήθως πρόκειται για πολύ αξιόλογες δουλειές, αντάξιες του ονόματος που έχει το πανεπιστήμιό τους. Οι απολαυστικές δημιουργίες περιλαμβάνουν:
Το πανέμορφο "fin d'été" [ = "τέλος καλοκαιριού"]:
Το εντυπωσιακό "Sigg Jones":
Το αινιγματικό "Chaperon Rouge" [ = "κοκκινοσκουφίτσα"]:
Το παιχνιδιάρικο "Pfffirate!":
Το διασκεδαστικό "Leontine":
Και πολλά, πολλά άλλα. Επιπλέον, η Debra Kaufman του Film & Video, έχει διαλέξει κάποια άλλα αξιόλογα έργα των φοιτητών, που έχουν βραβευτεί σε αρκετά φεστιβάλ. Απολαύστε τα και πείτε μας ποια άρεσαν σε εσάς!
Ελπίζω να εκτιμάτε το γεγονός πως κάθομαι και γράφω blog posts δίπλα στον υπολογιστή μου που ζεματάει, με ό,τι επιπτώσεις έχει αυτό στη ψυχική μου υγεία... βέβαια και posts να μην έγραφα, πάλι δουλειά έχω να κάνω, οπότε δε τη γλυτώνω. In any case, links of the week include:
- LOLcode
Η νέα ανερχόμενη γλώσσα προγραμματισμού, γραμμένη εξ'ολοκλήρου από γάτες. Το "Hello world" πρόγραμμα, για να καταλάβετε, γράφεται κάπως έτσι:
HAI
CAN HAS STDIO?
VISIBLE "HAI WORLD!"
KTHXBYE - Melted Keyboard
Εντυπωσιακό photoset από ένα λιωμένο πληκτρολόγιο -ναι, αυτά τα "βοτσαλάκια" ήταν κάποτε πλήκτρα! - The Cute Project
Περισσότερο cuteness απ'όσο μπορεί να γεννήσει η γάτα μου σε δυο χρόνια, μαζεμένο σε μία σελίδα. Awwww.... - How to make Tetris ice cubes / Build a Tetris book shelf
Αν έχετε τέτοια πώρωση με τον εν λόγω διασημότερο γόνο της ρωσικής βιομηχανίας ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ενδέχεται να σας ενδιαφέρουν αυτά. Αν αντίθετα δεν έχετε την πώρωση, μπορείτε να γελάσετε με αυτούς που την έχουν, και βγαίνουμε όλοι κερδισμένοι! - HTML head tag earrings
Αυστηρά και μόνο για τα κορίτσια που θα πιάσουν το αστείο. Οι υπόλοιπες (και υπόλοιποι) μην το τολμήσετε.
Και τέλος, εύχομαι όλοι όσοι διέκοπταν το μάθημα να το κάνανε με εξ'ίσου ευφάνταστο τρόπο με τον κύριο στο παρακάτω βιντεάκι. Με τον τζίτζικα να σκάει και την εξεταστική να μην έχει καν αρχίσει ακόμα, χρειαζόμαστε κάτι λίγο για να γελάσουμε...
Αναφορά από το απολαυστικό τετραήμερο ταξίδι μας στη μαγευτική Βουδαπέστη! Ο συνάδελφος dt008 έχει δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το ίδιο το event που πήγαμε να παρακολουθήσουμε (το reMIX '07), εγώ θα δώσω τις εντυπώσεις μας από την ίδια την πόλη.
Μετά δύο ώρες πτήση, κι άλλη μια ώρα κυνήγι βαλιτσών και ταξίδι με πούλμαν, φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, με θέα στον επιβλητικό σιδηροδρομικό σταθμό Keleti pályaudvar. Μια απίστευτη τύχη μας χαμογέλασε, κι όταν μερικά λεπτά αργότερα κατέβηκα με τον grnemo για να δούμε τον σταθμό, πέσαμε πάνω σε γυρίσματα ταινίας εποχής πρώτου Παγκοσμίου! Κατά συνέπεια, το crew της ταινίας είχε σηκώσει μια αυθεντική ατμομηχανή από το μουσείο συγκοινωνιών και την είχαν φέρει στο σταθμό, μαζί βεβαίως με όλους τους απαραίτητους ηθοποιούς με κοστούμια εποχής. Το βράδυ πήγαμε μια βόλτα στην πόλη, την οποία βρήκαμε σχεδόν άδεια*, ανεξήγητο κατά τη γνώμη μου αφού ο Δούναβης είναι μαγευτικός τη νύχτα.
Την Κυριακή πήγαμε tour στην πόλη κι είδαμε τα αξιοθέατα: την Πλατεία των Ηρώων, με το Μνημείο της Χιλιετίας, και τη βασιλική του Αγίου Στεφάνου από την πλευρά της Πέστης (την ανατολική όχθη του Δούναβη), και την Halászbástya και τη Citadella από την πλευρά της Βούδας (στη δυτική όχθη του Δούναβη). Στη βασιλική του Αγίου Στεφάνου μας ξανα-χαμογέλασε η ίδια τύχη που μας βρήκε και στο σταθμό Keleti, και έτυχε να πέσουμε στη λειτουργία που κάνανε για μια γιορτή τους, αντίστοιχη της δικής μας Κυριακής της Ορθοδοξίας**, οπότε η πλατεία απ'έξω ήταν διακοσμημένη με ροδοπέταλα και εντός της εκκλησίας κυριαρχούσε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα με ψαλμωδίες και τα σχετικά, που χαλάσαμε με τις κάμερές μας. Όταν φτάσαμε στη Citadella μας παράτησε η τύχη, αφού άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα για καμμιά ώρα, όση ακριβώς χρειάστηκε για να μας χαλάσει τη βόλτα. Η μέρα έκλεισε με ψώνια στη Váci utca, και φαΐ και πιοτό σε κάτι στέκια πέριξ της πλατείας Oktogon.
Τις επόμενες μέρες ήμασταν στο event το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε να τραβήξουμε κάμποσες καλές φωτογραφίες. Ο χώρος του event, το μουσείο Καλών Τεχνών δίπλα στην Πλατεία των Ηρώων, ήταν μαγευτικός και η αίσθηση του να παρακολουθείς διαλέξεις ανάμεσα σε πανέμορφα αγάλματα και πίνακες ήταν ανεπανάληπτη, ενώ προσωπικά πήγα και μια βόλτα στην παρακείμενη λεωφόρο Andrássy. Το βράδυ της Δευτέρας όλοι οι εγγεγραμμένοι στο event ήταν προσκεκλημένοι σε cocktail party πάνω σε καράβι στο Δούναβη, μια βαρκάδα που απολαύσαμε δεόντως βγάζοντας αμέτρητες φωτογραφίες, ιδιαίτερα από το μεγαλοπρεπέστατο Κοινοβούλιο. Την Τρίτη μετά το σεμινάριο, αφού φτιάξαμε τις τσάντες μας, κάναμε μια τελευταία βόλτα για ψώνια, για να τελειώσουμε τα φιορίνια μας. Το αποτέλεσμα ήταν βέβαια να αγοράσουμε κι άλλα πράγματα τα οποία πανικόβλητοι βαλθήκαμε να χωρέσουμε στις βαλίτσες.
Συμπερασματικά: πολύ όμορφη πόλη η Βουδαπέστη, δικαιολογεί τον τίτλο "στολίδι του Δούναβη" που της προσδίδουν. Τα νεογοτθικά της κτίρια κάνουν τη βόλτα, ακόμη και στους μη κεντρικούς δρόμους, μια απολαυστική εμπειρία, και οι τιμές, που είναι χαμηλότερες απ'ότι έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα, κάνουν τα ψώνια εξ' ίσου απολαυστική εμπειρία. Λίγο θλιβερή η φτώχια κι ανέχεια που δεν κρυβόταν (όταν γυρνούσαμε αργά το βράδυ βρίσκαμε αρκετούς άστεγους να κοιμούνται σε παγκάκια, στοές, εισόδους σπιτιών, κ.λπ.), ενώ κι αρκετά από τα πανέμορφα σπίτια τους έδειχναν έντονα την επίδραση του χρόνου πάνω τους, χωρίς να έχει ενδιαφερθεί κάποιος για την αναπαλαίωσή τους. Ακόμα κι έτσι όμως, η διαμονή μας ήταν πολύ ευχάριστη, και άνετα θα ξαναπήγαινα αν μου δινόταν η ευκαιρία!
Δείτε και το photo report στο σχετικό photoset στο flickr account μου.
*Nightlife; τι'ν'τούτο; κάτι άστεγοι στους δρόμους και μερικά punk-ιά στις πλατείες μόνο...
**Κυριακή του Ουγγρικού Ρωμαιοκαθολικισμού; Ε, κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Κανονικά θα ανέβαζα μια πραγματεία πάνω στην πειρατεία, τις επιπτώσεις της στην κοινωνία και πώς πρέπει να αντιδράσουμε απέναντί της, αλλά η καθημερινότητά μου είχε άλλη άποψη, και δε με άφησε να τη γράψω... αντ'αυτού έχουμε νέο linkage post, που αυτή τη φορά ασχολείται με συγγραφείς και λογοτεχνία γενικότερα:
- 365 tomorrows
Μια καινούρια ιστοριούλα επιστημονικής φαντασίας κάθε μέρα. Οι ιστορίες ακολουθούν το φορμά flash fiction, που σημαίνει μικρή έκταση, ενίοτε λιγότερο κι από 300 λέξεις. Όλες πολύ ενδιαφέρουσες, κι όλες ευχώνευτες χωρίς να απαιτούν πάνω από πέντε λεπτά από το χρόνο σας. - Warren Ellis
Το blog του γνωστού σεναριογράφου των comic, συγγραφέα της επιτυχίας Transmetropolitan. Πολλοί ενδιαφέροντες σύνδεσμοι, και μερικά posts που δίνουν μια διαφορετική ματιά στον σύγχρονο πολιτισμό (ξεχωρίζω το πρόσφατο post του για το "Burst Culture"). - I Should Be Writing
Podcast από τη Mur Lafferty, φιλόδοξη συγγραφέα που προς το παρόν δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. Πάντως τα πάει καλά στο να δίνει συμβουλές και προτάσεις για τα διαδικαστικά και όχι μόνο που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας επίδοξος συγραφέας.
Κι έτσι για ξεκάρφωμα, ένα άρθρο του ComputerWorld:
- Hack DNS for lightning-fast Web browsing
Πώς να διευκολύνετε τη ζωή σας και να επιταχύνετε το surfing σας, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που σας παρέχουν το system file hosts και το OpenDNS. Για παράδειγμα, ανάμεσα στις γραμμές που έχω προσθέσει εγώ στο hosts μου είναι και το 62.1.45.164 sg, το οποίο μου επιτρέπει να γράφω απλώς "sg" στην address bar του browser μου, και να πηγαίνω κατευθείαν στην αρχική σελίδα του StudentGuru!
In other news, απολαμβάνω όλο και περισσότερο το webcomic "Count Your Sheep" του Adrian Ramos:
Μετά μια μεγαλούτσικη περίοδο χειμερίας νάρκης λόγω υποχρεώσεών μου, αποφάσισα να αρχίσω να γράφω πιο τακτικά. Θα προσπαθώ στο εξής να έχω τουλάχιστον ένα post τη βδομάδα, καλώς εχόντων των πραγμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, το linkage, όπου δίνω συνδέσμους σε ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες που έχω βρει στο Ίντερνετ, θα γίνει μόνιμη "στήλη" που θα προσπαθώ να εναλλάσσω με κάποια feature posts. Προς το παρόν, το δεύτερο installment της στήλης έχει ως εξής:
- Interview with a Warez scene releaser / Shining light on the Darknet
Το TorrentFreak έχει δύο συνεντεύξεις από άτομα εντός της "Σκηνής", τα άτομα που ασχολούνται με όλα αυτά τα rips ταινιών και μουσικών δίσκων και hacks & cracks παιχνιδιών και λογισμικού που κυκλοφορεί παράνομα στο Διαδίκτυο. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ματιά στα έγκατα αυτών των κατά τα άλλα αρκετά κλειστών κοινοτήτων. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα σχόλιά τους σχετικά με τη διακίνηση του υλικού τους μέσω P2P δικτύων. - Psychotic Leisure Music
Πόσες φορές έχετε αναζητήσει κάποιο soundtrack ή μουσικό album χωρίς να το βρίσκετε πουθενά για να το αγοράσετε; Πόσες φορές έχετε μάθει πως είναι διαθέσιμο μόνο στην Ιαπωνία (κι αν) ή κάποια εξ'ίσου μακρινή χώρα; Προσωπικά όχι αρκετές, αλλά και μία μόνο φορά είναι μία παραπάνω απ'ό,τι χρειάζεται. Ο συγγραφέας αυτού του blog συμμερίζεται τη λατρεία των απανταχού μουσικόφιλων για κάποια δυσεύρετα ακούσματα, και φροντίζει να μαζεύει και να προσφέρει για κατέβασμα αυτά που βρίσκει και δεν διατίθενται πια προς πώληση. Απολαύστε για παράδειγμα το soundtrack του αυθεντικού Half-Life ή Quake ΙΙ, ή κάποιες σπάνιες εκτελέσεις jazz κομματιών. - I chat, therefore I am
Σε αυτό το άρθρο του Discover δύο γνωστά chat bots, η Alice κι ο Jabberwocky κάνουν μια συζήτηση, με ενδιαφέροντα αποτελέσματα (κάποια αστεία, κάποια λίγο πιο philosophically stimulating). Φέρνει στο μυαλό Ghost in the Shell (το οποίο παρεμπιπτόντως αν δεν το έχετε δει, χάνετε ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του ιαπωνικού κινηματογράφου και της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας). - Instructables paper wallet
Οδηγίες για το πώς να φτιάξετε ένα πρακτικότατο πορτοφόλι μόνο με ενα φύλλο χαρτί (μεγέθους Α4 ή παρόμοιο -π.χ. letterhead), λίγο σελοτέιπ κι ένα ψαλίδι. Το πορτοφόλι που προκύπτει έχει χώρο για χαρτονομίσματα και τέσσερις κάρτες (όχι κέρματα), είναι ανθεκτικό, λεπτό, και βέβαια οικολογικό. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή: η πλάκα έρχεται όταν αρχίζετε να τυπώνετε δικές σας εμπνεύσεις και να φτιάχνετε πορτοφόλια με ό,τι σχέδια επιθυμεί η ψυχή σας!
Όπως βλέπετε, ήδη έχω ένα με Tintin και ετοιμάζω ένα καινούριο με comic's του Don Rosa :-)
Κάθε τόσο ποστάρω μερικά links που έχω μαζέψει από τις περιπλανήσεις μου στο Διαδίκτυο, ελλείψει κάποιου νέου "αφιερώματος" όπως τα προηγούμενα posts μου. Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι λοιπόν που έχω μαζέψει πρόσφατα:
- Προσφορές Τύπου
Αυτός ο πολύ καλός άνθρωπος μαζεύει κάθε μέρα τις εφημερίδες και βγάζει συγκεντρωτικά, σε "Δελτία Κυκλοφορίας", τις προσφορές και τα δώρα που δίνουν. Μάλιστα έχει ειδική μνεία στις ταινίες, αφού κάθε βδομάδα έχει και μία δημοσίευση με τίτλο "Οι ταινίες της εβδομάδας", όπου παρουσιάζει με imdb links και ratings κι απ'όλα τις ταινίες που θα δωθούν αυτήν την εβδομάδα δώρο με εφημερίδες ή περιοδικά. Από τα πιο χρήσιμα blogs που έχω πετύχει στο Διαδίκτυο! - FindAlex
Το blog των γονιών του μικρού Άλεξ, που παραμένει εξαφανισμένος από την 3η Φεβρουαρίου 2006 από τη Βέροια. Εξιστορούν τις προσπάθειές τους να πείσουν την ΕΛ.ΑΣ. να φέρει τον Βέλγο ειδικό σε υποθέσεις χαμένων ανηλίκων, Alain Remue της Interpol, και φιλοδοξούν να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη της υπόθεσης στο κοινό νου ώστε να επιταχυνθεί η εύρεση λύσης. - hometown baghdad
Video blog που περιγράφει την καθημερινή ζωή των πολιτών της Βαγδάτης, των οποίων η πατρίδα έχει ξαφνικά μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Χωρίς να παίρνει την πλευρά ούτε του Αμερικάνικου Στρατού, ούτε των εξτρεμιστών ανταρτών, δείχνει με αντικειμενικό και ρεαλιστικό, αλλά συνάμα και τόσο ανατριχιαστικό, τρόπο τις ζωές των αμάχων που καλούνται να επιζήσουν στα ίδια τους τα σπίτια. - Dilemmas of Privacy and Surveillance - challenges of technological change
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα του βρετανικού Royal Academy of Engineering, σχετικά με την ασφάλεια και την παρακολούθηση, και πώς η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει και στα δύο. Καταλήγει σε κάποιες προτάσεις για το πώς μπορεί να αυξηθεί η ασφάλεια σε διάφορους τομείς χωρίς υπερβολικές παραχωρήσεις όσον αφορά τα προσωπικά δεδομένα. Συνοπτική αναφορά στο report με τα βασικά σημεία του έχει κάνει ο The Register, ενώ και ο Bruce Schneier σχολιάζει στο blog του τις προτάσεις της Ακαδημίας. - Texter
Χρήσιμο προγραμματάκι, επιτρέπει να γράψουμε τυποποιημένα strings κειμένου με μερικά μόνο πατήματα πλήκτρων. Για παράδειγμα, αντί να γράφουμε συνέχεια το e-mail μας σε φόρμες μπορούμε να γράψουμε "em" και να πατήσουμε tab οπότε και το "em" θα αντικατασταθεί με το αλφαριθμητικό που έχουμε ορίσει (το οποίο υπέθεσα στην περίπτωσή μας πως είναι το e-mail ;-).
Αυτά για σήμερα. Α, και στην απίθανη περίπτωση που δεν το έχετε δει ακόμα, απολαύστε αυτό το video από ένα σαδιστικά δύσκολο custom level του Super Mario (audio NSFW):
BTW, το blog μου στο sync.gr,
και στο technorati, για όποιον ενδιαφέρεται...
Δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματός μου στα webcomics. Το πρώτο μέρος βρίσκεται εδώ.
Στο πρώτο μέρος μελετήσαμε κάποιες από τις διαφορές των διαδικτυακών comic από τα παραδοσιακά, και πώς το μέσο επέβαλλε ή συνέβαλλε σε κάποιες από αυτές. Το πραγματικό ενδιαφέρον βέβαια όλης αυτής της ιστορίας με τα webcomic δε βρίσκεται σε κάποια τέτοια μελέτη, αλλά στην ευκολία που παρέχεται σε ανεξάρτητους δημιουργούς. Όπως και με πολλές άλλες μορφές τέχνης, έτσι και με τα comic, το Διαδίκτυο έδωσε τη δυνατότητα σε ερασιτέχνες κομίστες να πλησιάσουν ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό και με πολύ πιο εύκολο τρόπο από ό,τι θα μπορούσαν να κάνουν για παράδειγμα με ένα αυτοεκδιδόμενο fanzine.
Για το σκοπό αυτό, υπάρχουν υπηρεσίες που παρέχουν δωρεάν hosting για webcomics. Πιο γνωστή είναι η Comic Genesis (πρώην Keenspace), κοιτίδα που φιλοξένησε πολλά από τα τώρα πετυχημένα και δημοφιλή comic στα πρώτα τους βήματα. Χωρίς προαπαιτούμενα και αυτοματοποιώντας μεγάλο τμήμα της δουλειάς, αφαιρεί τα "δε ξέρω html"/"δεν έχω λεφτά για host"/"και πώς θα βρω κοινό" από τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας κομίστας, αφήνοντάς τον να ασχοληθεί αποκλειστικά με το δημιουργικό κομμάτι.
Επιλεγμένα comic, όχι μόνο από αυτήν την πλατφόρμα, περνάνε στην υπηρεσία Keenspot, με αφοσιωμένη υποστήριξη από τη μαμά εταιρία, και τη δυνατότητα να γνωρίσουν ένα τεράστιο κοινό. Τμήμα της υπηρεσίας που παρέχει η Keenspot είναι το Newsbox, το οποίο δημοσιεύεται στις ιστοσελίδες όλων των comic που φιλοξενεί. Το Newsbox παρουσιάζει κάθε μέρα κι από ένα διαφορετικό comic από τα φιλοξενούμενα, επιτρέποντας στους αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με νέα αναγνώσματα, και στους δημιουργούς να έρθουν σε επαφή με νέο κοινό. Ταυτόχρονα, η επιλογή των προβαλλόμενων έργων γίνεται από τη συντακτική (και διευθυντική) ομάδα της εταιρίας βάσει της ποιότητάς τους, δίνοντας ένα επιπλέον incentive στους δημιουργούς να βελτιώσουν τη δουλειά τους.
Το Newsbox της Δευτέρας 09 Απριλίου 2007 προωθούσε το webcomic Count Your Sheep, του Adrian Ramos. Click στην εικόνα οδηγούσε στη σελίδα του comic από την οποία είναι το καρέ (στην αναπαράστασή μου οδηγεί στο flickr, αλλά για την ιστορία το link είναι εδώ).
Ένα από τα comic που ανήκαν στην υπηρεσία Keenspot και βοηθήθηκαν σημαντικά από την προώθηση που τους εξασφάλισε ήταν το "Exploitation Now" του Michael Poe. Από τα αρχικά ερασιτεχνικά και πρόχειρα καρέ μέχρι το φινάλε του, το σχέδιο και το σενάριο έχουν εξελιχθεί εντυπωσιακά. Ο Michael Poe τώρα πλέον ζει αποκλειστικά από τα έργα του και χάρις στην εκδοτική εταιρία που ίδρυσε η Keenspot, γνώρισε τη χαρά να τα δει και τυπωμένα. Αυτήν την περίοδο ασχολείται με το νέο του πόνημα, "Errant Story", το οποίο εκδίδει και τυπωμένο από το ιδιόκτητό του studio, αφού πλέον έχει αποχωρήσει από την Keenspot.
Η συνεχής τριβή που επιβάλλει ένα webcomic και η κοινότητα που χτίζεται γύρω του (οι Keenspot και Comic Genesis προσφέρουν προαιρετικές υπηρεσίες forum hosting στους δημιουργούς), έχει βοηθήσει πολλούς καλλιτέχνες να εξελιχθούν σχεδιαστικά. Μία από αυτούς, η Faith Erin Hicks, κατά δήλωσή της ατάλαντη σχεδιάστρια, έχει καταφέρει με σκληρή δουλειά και υποστήριξη από το κοινό της (κυρίως αναγνώστες του comic της "Demonology 101", ή του νέου της έργου "Ice") να βελτιωθεί αισθητά. Παρά το σχετικά αργό της ξεκίνημα με το σχέδιο, και τις εξαιρετικά διστακτικές πρώτες της προσπάθειες (αναγκάστηκε να ξανασχεδιάσει το πρώτο επεισόδιο του "Demonology 101" όταν συνειδητοποίησε πως ντρεπόταν για το πόσο πρόχειρο φαινόταν το σχέδιο -κάτι που δείχνει και την εργατικότητα που τη διακρίνει), έχει καταλήξει πια να εργάζεται σε animation studio, και σύντομα θα κυκλοφορήσει το πρώτο της έντυπο comic.
Ένα καρέ από το webcomic "Ice" της Faith Erin Hicks, η οποία ξεκίνησε ως ατάλαντη σχεδιάστρια, και τώρα, χάρις στην εμπειρία που απέκτησε δημοσιεύοντας τα έργα της στο Διαδίκτυο, εργάζεται σε animation studio.
Υπάρχει πληθώρα webcomic όπου είναι προφανής η εξέλιξη των σχεδιαστών. Στην πλειονότητά τους πρόκειται για έργα που οι σχεδιαστές ξεκίνησαν όταν ήταν ενδεχομένως ακόμα σχολείο, και συνεχίζουν ακόμα (υπάρχουν εντυπωσιακά πολλοί από αυτούς). Το πρόβλημα με τις ιστορίες τέτοιας διάρκειας βέβαια είναι να διατηρήσει ο δημιουργός το ενδιαφέρον του... δεν είναι λίγοι αυτοί που παράτησαν τα έργα τους στη μέση (συνήθως λανσάρεται ως "hiatus", συχνά με την πιο ειλικρινή προσθήκη "indefinite" -ενδεικτικά αναφέρω το "RPG World" του Ian Jones-Quartey). Ευτυχώς οι περισσότεροι δημιουργοί νιώθουν την κατάλληλη ευθύνη απέναντι στο κοινό τους κι έχουν το πείσμα να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους.
Σε αυτούς τους δημιουργούς, συχνά παρατηρεί κανείς τρομακτικές μεταβολές στην τεχνική τους. Το προαναφερθέν "Exploitation Now" για παράδειγμα, δε συγκρίνεται σχεδιαστικά με το επόμενο έργο του Michael Poe, "Errant Story". Το "MegaTokyo", που είδαμε στο προηγούμενο μέρος, άρχισε με 2x2 καρέ, για να καταλήξει σήμερα σε ένα πολύ πιο ελεύθερο σχήμα και με σαφώς βελτιωμένο σχέδιο. Το "Zap!", των Pascalle C. (σχέδιο) και Chris L. (σενάριο) έχει ακολουθήσει τους δημιουργούς του από το λύκειο στο κολλέγιο, κι έχει υποστεί εννοείται τις αντίστοιχες μεταβολές στις σχεδιαστικές ικανότητες της Pascalle (και την υιοθέτηση εκ μέρους της προοδευτικά πιο εντυπωσιακών δυνατοτήτων του Photoshop).
Δύο καρέ από το webcomic "Zap!", των Pascalle C. και Chris L. Το καρέ στα αριστερά δημοσιεύθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2003, ενώ η εικόνα στα δεξιά στις 27 Ιουλίου 2006, για να γιορτάσει τα τρία χρόνια του comic. Ίδιοι χαρακτήρες, ίδια σχεδιάστρια, δυόμιση χρόνια διαφορά. Καμμία σχέση ή καμμία σχέση;
Οι μεταβολές δεν αφορούν, βέβαια, μόνο το σχέδιο. Συχνά οι στυλιστικές διαφορές που παρατηρούνται ανάμεσα σε δύο σελίδες από το ίδιο comic είναι τόσο μεγάλες που φαντάζουν σαν έργα διαφορετικών δημιουργών! Με διαφορά το πιο πετυχημένο παράδειγμα είναι το "Exploitation Now", το οποίο ξεκίνησε με gag-a-day φορμά, και με πρωταγωνιστές την πορνοστάρ Bimbo Moneymaker και τον moogle-ο-ειδή Ralph Givememore, και κατέληξε με πολύ πιο σοβαρό προσανατολισμό και πρωταγωνιστές την Bush, αδερφή της Bimbo και μικροεγκληματία, και τη Jordan Kennedy, ανήλικη λεσβία τρελή επιστήμων με σκοτεινό παρελθόν (μιλάω σοβαρά).
Αντίστοιχα, το "Zebra Girl" του Joe England έχει υποστεί παρόμοιες μεταβολές. Αρχικά σε μορφή strip, ο δημιουργός έχει πλέον στραφεί σε πιο φιλικό για εκτύπωση φορμά, και μαζί με αυτή τη μεταβολή, το σενάριο έχει σοβαρέψει αισθητά. Τα πρώτα strips είχαν προφανή χιουμοριστικό σκοπό, ενώ παράλληλα διηγούνταν και μια ιστορία που τα συνέδεε (πώς η πρωταγωνίστρια Sandra μεταμορφώθηκε σε δαίμονα και πώς αντιμετωπίζει αυτό το γεγονός), στη συνέχεια όμως η ιστορία κατέληξε να παίζει κεντρικό ρόλο και τα θέματα με τα οποία ασχολείται είναι πολύ πιο σκοτεινά (όχι τόσο αστείοι cartoon δικτάτορες, ανατριχιαστικοί εφιάλτες, απώλειες).
H Sandra του "Zebra Girl" εξηγεί στη μητέρα της πως δε θα τη δει για τα Χριστούγεννα, μια από τις μελαγχολικές στιγμές του comic που απέχουν παρασάγγας από το αρχικό, σχεδόν χαζοχαρούμενο στυλ της ιστορίας.
Η λειτουργία της Keenspot είναι στην ουσία παρόμοια με αυτήν των συνδικάτων τυπωμένων comic, που προωθούν τα έργα των δημιουργών που εκπροσωπούν σε εφημερίδες και περιοδικά. Παρόμοια δουλειά, χωρίς την ύπαρξη κάποιου corporate overmind, κάνουν και οι "κολλεκτίβες" webcomic που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, όπως η "Blank Label Comics", ή η "The Chemistry Set". Τα webcomics-μέλη συνεργάζονται για την αλληλοπροώθησή τους και υποστήριξή τους.
Συνοψίζοντας, η άνοδος του Διαδικτύου έχει δώσει μια δίοδο όπου ερασιτέχνες κομίστες μπορούν να κάνουν γνωστή τη δουλειά τους, και μέσω της αλληλεπίδρασης με αναγνώστες που παρέχουν δημιουργική κριτική να την κάνουν καλύτερη. Μπορεί να θεωρηθεί ένα ακόμη σημάδι της αποκέντρωσης που παρέχει το διαδίκτυο, δίνοντας στον καθένα τη δυνατότητα να σταθεί στα ίσα απένταντι σε τέρατα των παραδοσιακών μέσων (η φήμη του Fred Gallagher ως ο πιο emo συγγραφέας του Διαδικτύου είναι αξιοθαύμαστη, παρ'ότι ίσως όχι αξιοζήλευτη, και ο αριθμός των αποτελεσμάτων στο Google για το όνομά του συναγωνίζεται αυτόν για το όνομα του Grant Morrison). Με άλλα λόγια, θα μπορούσε κάποιος να συγκρίνει την Comic Genesis / Keenspot για τους κομίστες με το Flickr για τους φωτογράφους, ή το DeviantArt για τους σχεδιαστές. Προς το παρόν βέβαια, δεν παύουν να θεωρούνται ακόμα niche market για τα μεγάλα μυαλά του χώρου. Γεγονότα όμως όπως η απόφαση των Phil και Kaja Foglio να αποσύρουν το comic τους, "Girl Genius", από την περιοδική τυπωμένη κυκλοφορία και να στραφούν αποκλειστικά στο Διαδίκτυο (με την κυκλοφορία μόνο ενός συγκεντρωτικού volume ανά έτος) ίσως αποτελούν ένδειξη του που κατευθύνονται τα πράγματα. Ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι πως οι Foglios, που είναι οι πρώτοι που επιχείρησαν την μεταφορά από τα παραδοσιακά μέσα στο Ίντερνετ (κι όχι το αντίστροφο), οκταπλασίασαν το αναγνωστικό τους κοινό και τριπλασίασαν τις πωλήσεις τους εντός έτους από την απόφασή τους!
Ελπίζω αυτά να επαρκούν για μια εισαγωγή στον κόσμο των δικτυακών comic, και να έχω δώσει τουλάχιστον μια ιδέα για την κατεύθυνση που αυτά παίρνουν. Παρακάτω θα παραθέσω μερικούς συνδέσμους όπου όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.
- Webcomics flickr photoset - το photoset στο flickr όπου φιλοξενούνται τα αποσπάσματα από webcomics που συμπεριέλαβα στα post μου, καθώς και μερικά που δεν συμπεριλήφθησαν. Εμφανίζονται webcomics που έχω διαβάσει ο ίδιος και που θα σύστηνα και σε άλλους αν με ρωτούσαν, οπότε αν ψάχνετε προτάσεις για ανάγνωση, ξεκινήστε από εδώ.
- Blank Label Comics / Chemistry Set / Comic Genesis / Drunk Duck / Keenspot - κάποια συνδικάτα ή κολλεκτίβες webcomic.
- The Webcomicker - blog για όλα όσα σχετίζονται με webcomics, με reviews, άρθρα, ανταποκρίσεις από conventions, κ.ο.κ.
- Digital Strips - podcast και blog για webcomics.
- Comixpedia - εγκυκλοπαίδεια webcomic. Προς το παρόν η πλειονότητα των άρθρων είναι copy-paste από τη Wikipedia (υπό GPL), αλλά ευελπιστούμε στην περαιτέρω ανάπτυξή της.
- List of Webcomics - εξαντλητική λίστα webcomic από τη Wikipedia.
/edited 19 Ιουν. 2007: νέο website για την Faith Erin Hicks
Για πολλούς η εξέλιξη των παραδοσιακών comic, τα webcomic αποκτούν όλο και μεγαλύτερο κοινό. Πρόκειται για comic που δημοσιεύονται τακτικά στο Διαδίκτυο, παρ'ότι κάποια έχουν πραγματοποιήσει και το πέρασμα στη "low bandwidth version" του χαρτιού (ενώ άλλα προήλθαν αρχικά από αυτήν). Το παρών είναι το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος σε αυτά, όπου θα αναφερθούμε στις διαφορές τους με τα παραδοσιακά comic. Μπορείτε να το θεωρήσετε μια εισαγωγή στον κόσμο των Διαδικτυακών comic (αν το βρίσκετε απαραίτητο να το θεωρήσετε κάτι...).
Πρώτη και σημαντικότερη διαφορά είναι προφανώς το ίδιο το μέσο. Μπορεί να ακούγεται αυτονόητο, αλλά η ελευθερία που παρέχει ο "απέραντος καμβάς" του Διαδικτύου έχει οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέροντα πειράματα. Οι περισσότεροι δημιουργοί προτιμούν το παραδοσιακό παραλληλόγραμμο σχήμα της σελίδας στα έργα τους (A4 ή letterhead), εκτός αν πρόκειται για στριπάκια, κάποιοι ωστόσο έχουν προσπαθήσει να ξεφύγουν από αυτό. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το "When I Am King" του demian5, το οποίο ξετυλίγει την ιστορία του στην οριζόντια ή κάθετη διάσταση με τρόπο που δε θα μπορούσε ποτέ να χωρέσει σε ένα φύλλο χαρτί. Άλλο παράδειγμα είναι τα πρώτα στριπάκια του "MegaTokyo" των Fred Gallagher και Rodney Caston, τα οποία βγαίνανε σε τετράγωνη μορφή 2x2 καρέ (ένας συμβιβασμός μεταξύ των κάθετων strip που εμφανίζονται σε ιαπωνικά περιοδικά κι εφημερίδες που προτιμούσε ο Gallagher, και του δυτικού οριζόντιου strip που προτιμούσε ο τότε συν-συγγραφέας Caston), σαφώς πρωτότυπο και απαράδεκτα αναποδοτικό για την βιομηχανία του τυπωμένου comic.
Επιπλέον, το γεγονός πως κάθε δημιουργός είναι και editor του εαυτού του, του δίνει πολύ περισσότερη ελευθερία από όση συνήθως απολαμβάνει ο μέσος συγγραφέας παραδοσιακού comic. Έτσι το μέσο webcomic ασχολείται πολύ πιο συχνά με θέματα που δε θα περνούσαν ποτέ από τους κήνσορες των παραδοσιακών μέσων. Εξίσου συχνά αυτό αποτελεί απλώς δικαιολογία για πορνογραφία, αλλά υπάρχουν και παραδείγματα ποιοτικής εκμετάλλευσης της ελευθερίας που παρέχει το Διαδίκτυο. Τρανταχτό παράδειγμα του πρώτου είναι είναι το "Ghastly's Ghastly Comic", ενώ στη δεύτερη κατηγορία βρίσκουμε έργα όπως το "Pawn" του εξαιρετικά ταλαντούχου Fredrik K. T. Andersson. Το πολύ όμορφα σχεδιασμένο comic του αυτοτιτλοφορείται ως "silly erotic fantasy comic", και στην ουσία αποτελεί μια χιουμοριστική ερωτική ιστορία, η οποία όμως σε οποιονδήποτε "χαρτογιακά" παραδοσιακής εταρίας θα φαινόταν είτε υπερβολικά ερωτική, είτε υπερβολικά χαριτωμένη. Το πιθανότερο επόμενο θα ήταν να μετατραπεί είτε σε hardcore pornfest, είτε σε παιδικό comic στις πίσω σελίδες του σούπερ Κατερίνα. Χάρη στο Διαδίκτυο όμως, έχει αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα (ο δημιουργός έχει αναγκαστεί να αλλάξει hosting service τουλάχιστον τρεις φορές λόγω των διαρκώς αυξανόμενων απαιτήσεων) και αφοσιωμένους οπαδούς, σε σημείο που μεταφράζουν το comic και στα ιταλικά!
Δύο καρέ από το comic "Pawn" του Fredrik K. T. Andersson, μια χιουμοριστική ερωτική ιστορία, που δε ντρέπεται να δείξει αρκετά γυμνά στήθη και παρ'όλ'αυτά να αποτινάσσει πεισματικά το χαρακτηρισμό και τη ρετσινιά της πορνογραφίας.
Δεύτερο σημείο διαφοράς είναι στο pacing της ιστορίας που επιβάλει το μέσο. Τα περισσότερα comic ανανεώνονται με μία σελίδα ή strip κάθε φορά, κι η επόμενη ανανέωση του υλικού μπορεί να απέχει από δύο ημέρες μέχρι και βδομάδες από την προηγούμενη. Όπως είναι προφανές, ο συγγραφέας οφείλει να προσφέρει ικανοποίηση στον αναγνώστη με κάθε νέα προσθήκη, και να μην τον αφήνει ξεκρέμαστο στη μέση κάποιου διαλόγου, όπως θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να κάνει σε ένα παραδοσιακό μέσο, με τη βεβαιότητα πως ο αναγνώστης θα συνεχίσει απλώς στην επόμενη σελίδα. Στο Διαδίκτυο, οι νέες σελίδες κυκλοφορούν συχνότατα ελάχιστες ώρες αφού τις έχει οκοκληρώσει ο σχεδιαστής, και η συνέχεια θα αργήσει να εμφανιστεί μέχρι την επόμενη ανανέωση (ο δημιουργός χρειάζεται χρόνο για να τις ολοκληρώσει). Οι αναγνώστες που θα μείνουν τότε ξεκρέμαστοι θα απογοητευτούν που θα χρειαστεί να περιμένουν για να ολοκληρωθεί ένας διάλογος. Είναι ένα πρόβλημα που έχει αντιμετωπίσει πολλάκις ο Fred Gallagher, συγγραφέας και σχεδιαστής του MegaTokyo. Ανεβάζοντας από μία νέα σελίδα κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή (που είναι και το συνηθέστερο χρονοδιάγραμμα για webcomics), αφήνει πολύ λίγο χρόνο στον εαυτό του να ολοκληρώσει την πλοκή, ιστορία, διαλόγους και σχέδιο κάθε σελίδας. Το αποτέλεσμα είναι όταν εμφανίζεται η παραμικρή αναποδιά να καθυστερεί η ολοκλήρωση της σελίδας, και το κοινό να γίνεται ανυπόμονο. Συχνά αναγκάζεται να ανεβάσει concept artworks στη θέση της κανονικής ανανέωσης, ώστε να μη δυσαρεστήσει τους αναγνώστες του.
Απόσπασμα από το comic "MegaTokyo" του Fred Gallagher. Συχνά στη θέση της συνέχειας της ιστορίας οι αναγνώστες βρίσκουν concept artwork ή guest comics όταν οι υποχρεώσεις του δημιουργού δεν του επιτρέπουν να ολοκληρώσει τη νέα σελίδα εγκαίρως.
Ωστόσο, παρά το ακανόνιστο χρονοδιάγραμμα ανανέωσης υλικού, το MegaTokyo τυγχάνει ευρείας αποδοχής από το κοινό, αλλά και από κριτικούς. Το αποτέλεσμα της (ανέλπιστης) δημοτικότητάς του, ήταν να αποκτήσει και "low bandwidth" μορφή χάρη στα Studio Ironcat, και μετέπειτα στην Dark Horse. Οι πωλήσεις των βιβλίων μαζί με το ηλεκτρονικό κατάστημα, που χειρίζεται ο ίδιος με τη σύζυγό του και πουλά προϊόντα σχετιζόμενα με το comic, του προσφέρουν αρκετά έσοδα ώστε να ζει αποκλειστικά από αυτό, ένα όνειρο για πολλούς δημιουργούς που ξεκλέβουν χρόνο από τη δουλειά ή το σχολείο για να ασχοληθούν με το χόμπι τους. Καθόλου άσχημα, αν αναλογιστεί κανείς πως ο Caston χρειάστηκε πρακτικά να αναγκάσει τον Gallagher να αναλάβει το σχέδιο για την ιδέα που είχε για comic, κι αυτός δέχτηκε διστακτικά (ο Caston έχει τώρα αποχωρήσει από την ομάδα, κι έχει παραχωρήσει τα δικαιώματά του στον Gallagher).
Το πρόβλημα του χρόνου λύθηκε για τον Fred Gallagher χάρη στην υπομονή κι αντοχή των αναγνωστών του (και στην ποιότητα του τελικού αποτελέσματος). Άλλοι δημιουργοί δεν έτυχαν εξίσου υπομονετικής υποδοχής κι αναγκάστηκαν να βρουν άλλες λύσεις. Το προαναφερθέν "Pawn" κυκλοφορεί με ένα νέο 20-σέλιδο κεφάλαιο κάθε φορά, κυρίως λόγω του πείσματος του δημιουργού του να μη δημοσιεύει μισοτελειωμένες ιστορίες (ωστόσο, πάει πια μήνας και βάλε από τότε που βγήκε το προηγούμενο κεφάλαιο). Άλλοι έχουν επιλέξει να βγάζουν "μία και καλή" ανανέωση κάθε... όποτε τους καπνίσει. Αυτοί είναι συνήθως γνωστοί δημιουργοί των παραδοσιακών μέσων (μερικοί ίσως δεν είναι καν κομίστες, απλώς σχεδιαστές), που μια στο τόσο θα ασχοληθούν και με το webcomic τους. Σπάνια έχουν σενάριο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν κι ενδιαφέρον. Ένα τέτοιο comic είναι το "Copper", του Kazu Kibuishi. Κάθε προσθήκη είναι αυτοτελής κι εμφανίζεται μια φορά το μήνα, κι αν. Μάλιστα τώρα πλέον έχει πέσει σε χειμερία νάρκη, ελλείψει χρόνου του δημιουργού του, ο οποίος ασχολείται επαγγελματικά με το χώρο κι αυτόν τον καιρό φιλοτεχνεί ένα άλλο (έντυπο) comic.
Απόσπασμα από το comic "Copper", του Kazu Kibuishi. Το comic ανανεώνεται όποτε βρίσκει χρόνο ο δημιουργός του. Παρ'όλ'αυτά το εξαιρετικό σχέδιο και η φιλοσοφίζουσα διάθεση των διαλόγων του, του έχουν κερδίσει επαίνους.
Μια εναλλακτική λύση είναι τα strip, που έχουν επιλέξει κάποιοι δημιουργοί για να διηγηθούν την ιστορία τους. Ως πιο σύντομα θέλουνε και λιγότερο χρόνο για να ετοιμαστούν, κουβαλάνε όμως τις δικές τους δυσκολίες. Κάποιοι, όπως οι δημιουργοί του "Penny Arcade", τα γράφουν ως one-shots, χωρίς κάποιο συνεκτικό μίτο σεναρίου, απλώς προσφέροντας ένα αστείο σε κάθε στριπάκι. Άλλοι αντιμετωπίζουν γενναία τις δυσκολίες του να γράφεις story-driven comic σε μορφή strip, και κάποιοι από αυτούς τα καταφέρνουν, όπως ο Saiful Remy Mokhtar του "No Pink Ponies".
Τρία καρέ από το strip της 17/02/2006 του "No Pink Ponies", του Saiful Remy Mokhtar. O Mokhtar κατορθώνει να προσφέρει ένα punchline σε κάθε strip του, ενώ ταυτόχρονα διηγείται μια ιστορία που τα συνδέει ως μίτος σεναρίου.
Η τρίτη διαφορά των Διαδικτυακών comic είναι στα μέσα που χρησιμοποιούν. Προφανώς, αφού μιλάμε για έναν τρόπο αφήγησης που περιορίζεται συνήθως σε μία σελίδα κάθε φορά, τα webcomic δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν κάποιες τεχνικές των παραδοσιακών comic, όπως η κλιμάκωση με την αλλαγή σελίδας κ.ά. Αντ'αυτού όμως, εμφανίζονται ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλα όσον αφορά τη χρήση άλλων τεχνικών ή μέσων. Μπορεί μέχρι στιγμής να αναφερθήκαμε μόνο σε comic που κάνουν χρήση των παραδοσιακών εργαλείων, όπως το μολύβι και το πινέλο (άντε και μερικές photoshop-ιές), αυτό όμως δε σημαίνει πως περιορίζονται εκεί. Υπάρχει πληθώρα δημιουργών που εκμεταλλεύονται εναλλακτικά μέσα, όπως ο Richard Stevens του "Diesel Sweeties" που χρησιμοποιεί αποκλειστικά pixel art. Άλλωστε, πολλοί δημιουργοί εκμεταλλεύονται το γεγονός πως το κοινό τους συχνά έχει ιδιαίτερη εμβάθυνση στην κουλτούρα του video-gaming κ.λπ. και τους ψυχαγωγούν φτιάχνοντας comic χρησιμοποιώντας σκηνές από παιχνίδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αν κι αναφέρεται στο υποσύνολο του κοινού που είναι fans του παιχνδιού Half-Life 2, είναι το "Concerned: the half-life and death of Gordon Frohman", του Christopher C. Livingston. Ο Livingston χρησιμοποιεί ένα mod του παιχνιδιού, Garry's Mod, για να "ποζάρει" τα αυθεντικά μοντέλα στις στάσεις που θέλει, και στη συνέχεια τραβάει screenshots τα οποία χρησιμοποιεί για να διηγηθεί την ιστορία του. Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστική περιήγηση στον κόσμο του παιχνιδιού μέσα από τα μάτια του Gordon Frohman, που φαίνεται να αγνοεί παντελώς την καταπίεση που υπόκειται το ανθρώπινο είδος κι ακολουθεί άθελά του την ίδια διαδρομή που θα ακολουθήσει αργότερα ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού (στιβάζοντας, κατά λάθος εννοείται, μερικά εκρηκτικά βαρέλια σε κάποια σημεία, ώστε να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο παίκτης ενάντια στους αντιπάλους του).
Άλλο comic είναι το "8-bit Theater", στο οποίο ο Brian Clevinger χρησιμοποιεί sprites από παιχνίδια όπως τα Final Fantasy, συνδυασμένα με πραγματικές φωτογραφίες και μερικές έξυπνες photoshop-ιές για να διηγηθεί μια πρωτότυπη ιστορία με καυστικό χιούμορ και φονικούς διαλόγους.
Το "8-bit Theater" χρησιμοποιεί sprites από τα παιχνίδια Final Fantasy, συνοδευόμενα από ευρηματικούς διαλόγους, για να διηγηθεί την ιστορία του.
Υπάρχουν επίσης αρκετά comic που χρησιμοποιούν αποκλειστικά φωτογραφίες, συνήθως αγαλματιδιών, για το σκοπό τους, όπως είναι το "Alien Loves Predator" του Bernie Hou. Ο Hou, αρχικά animator, ποζάρει τα κουκλάκια Alien και Predator που έχει (ναι, σαν τα παλιά G.I. Joe μας, μόνο πιο ακριβά), τα φωτογραφίζει, προσθέτει διάλογο, κι εδώ και τρία χρόνια έχει χτίσει ένα αφοσιωμένο fanbase που απολαμβάνει τις τρελές περιπέτειες του Alien Abe και του Predator Preston στη Νέα Υόρκη. Εναλλακτικά, το "A Softer World" των Joey Comeau και Emily Horne έχει μια πιο ποιητική αισθητική και χρησιμοποιεί φωτογραφίες πραγματικών ανθρώπων. Κάποια strips από αυτό έχουν δημοσιευθεί και σε λογοτεχνικό περιοδικό.
Αναφερθήκαμε σε τρεις βασικές διαφορές των webcomic από τα παραδοσιακά comic. Δεν προσποιούμαι πως κάλυψα όλο αυτό το αχανές πεδίο, ούτε πως ανέφερα όλα τα σημεία διαφοράς. Είμαι σίγουρος πως κάμποσα μου έχουν ξεφύγει, αλλά ελπίζω όσα έχω γράψει να επαρκούν ως εισαγωγή, και να έχει γίνει κατανοητό το πώς το Διαδίκτυο έχει αλλάξει (και) αυτό το μέσο έκφρασης. Στο επόμενο post μου θα μιλήσω για τα ερασιτεχνικά webcomic και πώς πολλοί άγνωστοι δημιουργοί βρήκαν κοινό κι εξελίχθηκαν αλλά και το κοινό λαμβάνει μέρος από τις εντυπωσιακές προσπάθειες αυτών.
Η άνοδος του Διαδικτύου έχει κάνει ευρέως διαθέσιμες τεράστιες ποσότητες καλλιτεχνικών και μη έργων, που με τα παραδοσιακά μέσα θα έφταναν σε πολύ μικρότερο κοινό. Η ταυτόχρονη επάνοδος στη δημοφιλία του είδους του ντοκυμαντέρ, με πολυσυζητημένα αλλά κι επιτυχημένα έργα όπως το Fahrenheit 911 [imdb] του Michael Moore και το An Inconvenient Truth [imdb] των Al Gore και Davis Guggenheim, έχει φέρει στο προσκήνιο και πάρα πολλά ντοκυμαντέρ που διανέμονται δωρεάν στο Ίντερνετ, και φιλοδοξούν να διαδώσουν γνώση που οι κήνσορες των παραδοσιακών μέσων ποτέ δε θα επέτρεπαν να προβληθεί.
Τα πιο τρανταχτά παραδείγματα ανήκουν στο ανερχόμενο είδος του short animation documentary film, μικρά βιντεάκια με τη μορφή παρουσίασης που ασχολούνται με ένα θέμα και θέτουν τα ερωτήματά τους σχετικά με αυτό με πιασάρικο και εύληπτο τρόπο. Κάποια από αυτά είναι:
- Big Brother State - περί των μέτρων προστασίας που υιοθετούνται όλο και πιο ευρέως σε πολλές χώρες, και της ιδιωτικότητας ή/και ελευθερίας που θυσιάζουμε για χάρη τους.
- Master Plan: about the power of Google - περί της αυξημένης επιρροής που αποκτά η γνωστή πολυεθνική στη ζωή μας, και πώς δυνητικά θα μπορούσε να μας βγει σε κακό (προσωπικό σχόλιο: συνομωσιολόγοι και λοιποί θα το απολαύσουν δεόντως, το παρανοϊκό τέλος συναγωνίζεται το δελτίο του Alter σε κινδυνολογία!).
- Trusted Computing - περί της τεχνολογίας που φιλοδοξεί να διαδώσει το Trusted Computing Group, με ειδική μνεία στους ενδοιασμούς που έχουν ακουστεί σχετικά.
Τα ντοκυμαντέρ που κυκλοφορούν δεν είναι βέβαια αποκλειστικά ερασιτεχνικά: το BBC έχει διαθέσει πληθώρα παραγωγών του προς δωρεάν και νόμιμη θέαση στο Google Video. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το The Power of Nightmares: The Rise of the Politics of Fear [imdb], το οποίο αρνήθηκαν πεισματικά να προβάλουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί των ΗΠΑ, αφού αναφέρεται στη χρήση του φόβου ως μέσο πολιτικής και κάνει ευθείες αναφορές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, που φαίνεται να ορίζεται από την ύπαρξη ενός "κακού" (Βιετνάμ, ΕΣΣΔ, Ιράκ, Ιράν, Βόρειος Κορέα, κ.ά.). Μέσω BitTorrent, το ντοκυμαντέρ έχει βρει το δρόμο του στα σπίτια των ενδιαφερόμενων αμερικάνων, που δεν θα είχανε άλλο τρόπο να το δούνε.
Επίσης δωρεάν διαθέσιμα είναι και τα hits Loose Change [imdb] και The Corporation [imdb], ακόμη κάποια παραδείγματα αντικαθεστωτικής μήνις που δεν έτυχαν αποδοχής και στράφηκαν στο πολύ πιο φιλελεύθερο Διαδίκτυο, όπως εξ'άλλου και τα America: From Freedom To Fascism [imdb], και Frontline: The Dark Side.
Η πειρατεία είναι κάτι ακόμα που δεν εκπροσωπείται επαρκώς στα παραδοσιακά μέσα, οδηγώντας στην δημιουργία της σειράς ντοκυμαντέρ Steal This Film [wiki]. Το πρώτο μέρος της, που είναι και το μόνο που έχει κυκλοφορήσει ακόμα, ασχολείται με το γνωστό όσο και αμφιλεγόμενο The Pirate Bay και τους συνεργαζόμενους φορείς του. Στην ίδια θεματική κατηγορία, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι και το On Piracy And The Future Of Media [imdb] (ο επίσημος ιστότοπος τίθεται συχνά-πυκνά εκτός λειτουργίας, εναλλακτικά μπορείτε να βρείτε πληροφορίες κι εδώ).
Στην κατηγορία τώρα των ερασιτεχνικών παραγωγών, εντυπωσιακή δουλειά είναι το ντοκυμαντέρ για "την άνοδο, την πτώση και την άνοδο των Firefly και Serenity", Done The Impossible [imdb], που διηγείται την ιστορία της cult-πριν-καλά-καλά-παιχτεί σειράς Firefly [imdb], και της ταινίας Serenity [imdb], από fans για fans.
Περισσότερα, νόμιμα, δωρεάν διαθέσιμα ντοκυμαντέρ μπορείτε να βρείτε βεβαίως στο Google Video, από όπου αυτός ο ιστότοπος παρουσιάζει τις πιο αξιόλογες επιλογές, σύμφωνα με το συγγραφέα. Επίσης το TorrentFreak.com έχει κατά καιρούς αφιερώματα σε ντοκυμαντέρ που διατίθενται μέσω BitTorrent.
Α, και για κλείσιμο, πάρτε αυτό το 6-λεπτο αφιέρωμα-ντοκυμαντέρ στο φαινόμενο της νέας κι ανερχόμενης (τότε) τεχνολογίας του Ίντερνετ!
Κάπου στα notices των ειδήσεων πέτυχα την (καθυστερημένη) πληροφορία του θανάτου τη 12η Δεκεμβρίου 2006 του Al Shugart, ιδρυτή της Seagate και συνεφευρέτη της δισκέτας. Σχεδόν ταυτόχρονα πέτυχα και το άρθρο του BBC που ανακοινώνει τον επικείμενο θάνατο της δισκέτας και του αντίστοιχου drive, όπου αναφέρεται πως μόνο το 2% των υπολογιστών που πωλούνται στα βρετανικά καταστήματα της PC World έχουν οδηγό δισκέτας.
Περασμένες οι εποχές που για να παίξεις έκανες >a:, >cd xargon και >xargon, που αν ένα παιχνίδι έπιανε πάνω από μία δισκέτα εντυπωσιαζόμασταν, που κρατάγαμε backup συνολικού μεγέθους 5MB (κι αν). Τώρα πλέον παίζουμε παιχνίδια με διπλό κλικ, πιάνουν αρκετά CD, και τα backups γίνονται σε εξωτερικούς σκληρούς δίσκους... η εποχή της δισκέτας έχει παρέλθει, η χρησιμότητά της έχει λήξει. Και ποιος μας εγγυάται πως τώρα είναι καλύτερα; Εγώ ακόμα δεν έχω καταφέρει να χωρέσω DVD στην μπροστινή τσέπη του πουκάμισού μου. Και για ποιο λόγο να θέλει 6 GB install το UT; Τι να τα κάνω όλα αυτά τα textures; Το Commander Keen ήταν εθιστικό μόνο με sprites!
Πολλά (και μερικά ψευδο-ρομαντικά) τα ερωτήματα, στα οποία δε σκοπεύω να δώσω απάντηση (έχουν περισσότερη πλάκα έτσι ;-). Σκέφτηκα όμως, πόσοι από εμάς δεν έχουμε μια στίβα δισκέτες σπίτι; Που έχουμε κρατήσει "για παν ενδεχόμενο", επειδή "ποτέ δε ξέρεις πού μπορεί να χρειαστούν"; Τι θα τις κάνουμε τώρα; Να ένα ερώτημα στο οποίο μπορώ, και σκοπεύω, να απαντήσω!
Με διαφορά οι καλύτερες ιδέες πρέπει να είναι αυτές που περιγράφονται εδώ πάντως...
Ή αντίστοιχα, αν έχουμε ένα ξεχασμένο drive δισκέτας (εγώ έβγαλα το δικό μου για να κάνω χώρο για άλλον ένα σκληρό, αλλά το κράτησα "για ώρα ανάγκης") τι μπορούμε να το κάνουμε;
Σαν παράδειγμα, το δικό μου γραφείο κοσμεί η εξής geeky μολυβοθήκη:
Αλήθεια, τώρα που δε θα έχουμε πια δισκέτες, τι εικονίδιο θα έχουμε για το 'save';
Αφού ολοκλήρωσα το customization μου, κάποια στιγμή έπρεπε να το πάρω απόφαση και να αρχίσω να γράφω, κι επειδή σκέφτηκα πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αρχίσω να γράφω από το να αρχίσω να γράφω, άρχισα να γράφω. Κι όπου με βγάλει.
Καθώς είναι το πρώτο post σε αυτό το blog, αρμόζει να κάνω και μια εισαγωγή: τα θέματα που θα με απασχολήσουν είναι, λίγο-πολύ, αυτά που αναφέρονται στην περιγραφή (αυτό το κουτάκι με το αγγλικό κείμενο πάνω αριστερά -το εσκεμμένα σοφιστικέ στυλ είναι μια ειρωνική πινελιά που προσέθεσα), με άλλα λόγια η χρήση της τεχνολογίας και της ψυχαγωγίας στο να βελτιώνουν τη ζωή μας, τη δημιουργικότητά μας, και την ύπαρξή μας γενικότερα.
Επίσης, στα πλαίσια των (συχνών, κι υπερβολικά χρονοβόρων) δικτυακών μου αναζητήσεων, βρίσκω αρκετά links που περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο τη επιρροή της τεχνολογίας στη ζωή μας, κι ελλείψει άλλου outlet, σκοπεύω να τα δημοσιεύω εδώ.
Σαν πρόγευση,
διαβάστε την τραγική ιστορία του level 3 warrior που αναγκάστηκε να φτιάξει δεύτερο χαρακτήρα και να την εκπορνεύσει για να βγάλει 5 gold, μια τακτική που επέλεξε να αποκαλέσει
cyber-whoring (ναι, το άρθρο έχει και εικόνες).
Επίσης,
την αποκλειστική αγγλόφωνη συνέντευξη της μεγαλύτερης σε ηλικία blogger στον κόσμο (όχι, δεν έχω ιδέα ποιος κι αν εξακρίβωσε αυτήν την πληροφορία), της 95-χρονης ισπανίδας
Maria Amelia, η οποία αναφέρει ανάμεσα στις πρώτες αναμνήσεις της μια συζήτηση των γονιών της σχετικά με τον τότε εξελισσόμενο πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.